Ballıca Mağarası Yüzüğü

Platon, ‘Devlet’ isimli eserinde hayatları boyunca bir mağaranın duvarına bakmaya mahkûm edilmiş insanları anlatır. Arkalarında yanan ateşin duvara düşürdüğü gölgeleri gerçek sanan bu insanlar, dışarıdaki güneşi hiç görmemiştir… Peki bir mağaranın içinde, gölgelerden çok daha gerçek bir dünya saklı olabilir mi?

Tokat’ın Pazar ilçesindeki Ballıca Mağarası bu soruya kendince bir cevap verir. Tepenin içine saklanmış bu mağarada damlataşlar milyonlarca yıl boyunca damla damla büyümüş; sarkıtlar tavandan, dikitler yerden uzanmış, kimi zaman ortada buluşup sütunlara dönüşmüştür. Işıklar yandığında mağaranın duvarları, Platon’un gölgelerinden çok daha büyüleyici bir dünyayı gözler önüne serer… İçeride ilerledikçe galeriler genişler, tavan yükselir, damlataşlar her köşede başka bir biçime bürünür; kimi bir perde, kimi donmuş bir şelale, kimi de bir masal kulesi gibi…

Bu biçimlerin her biri bir damlanın sabrının eseridir. Kireçli suyun bıraktığı ince tabakalar, uzun zamanlar boyunca üst üste binerek bugünkü heykelleri yontmuştur. İnsan bu sütunların önünde dururken, bir damlanın ömründen bile kısa süren kendi telaşını düşünmeden edemez…

Mağaranın serin ve nemli havasının nefes darlığı çekenlere iyi geldiğine inanılır; kimileri bu yüzden buraya şifa aramaya gelir. Mağaranın önünden bakıldığında ise Kazova’nın geniş ve bereketli düzlüğü uzanır; içerideki karanlık ile dışarıdaki aydınlık, aynı tepede buluşur. Mağaranın içindeki havanın mevsimlere pek aldırmadan hep serin kaldığı söylenir; dışarıda kış da olsa yaz da olsa, içeride zaman kendi temposunda akar.

Mağaranın saklandığı tepe ve önünde uzanan Kazova şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Platon’un mahkûmları gölgelerle yetinmişti; bu tepe ise içinde koca bir dünya saklıyor…