Zorkun Yaylası Yüzüğü

Temmuz’da Çukurova’da tek bir gün geçirmiş olan biri, “yayla” sözcüğünün bu topraklarda neden bir kurtuluş gibi söylendiğini hemen anlar… Peki ovanın o kavurucu sıcağından kaçmanın en kestirme yolu neresidir? Osmaniyeliler için cevap asırlardır aynı: Zorkun.

Zorkun Yaylası, Amanos Dağları’nın bin altı yüz metresinde, çam ve göknar ormanlarının arasında uzanan geniş bir düzlüktür. Çukurova halkının yaz aylarında yaylaya çıkması, göçebe Türkmen obalarından kalma kadim bir alışkanlıktır. Bir zamanlar bu yolculuk develerle, katırlarla, günlerce süren göçlerle yapılırdı; bugün ise yüklü arabalar kıvrılarak tırmanıyor… Aracın değişmesi pek de bir şeyi değiştirmiyor aslında; yaylaya varan herkes, ilk nefesin serinliğiyle aynı rahatlamayı yaşıyor.

Yaylada sabahlar sisli, öğleler ılık, akşamlar serindir. Çadırların, ahşap evlerin arasından yükselen ocak dumanı, çam kokusuna karışır. Aşağıda, ovada termometreler kırk dereceyi gösterirken burada hırkasız dolaşmak pek de akıllıca olmasa gerek… Yaylada kurulan pazarlarda dağ çiçeklerinden süzülmüş bal, taze peynir ve tereyağı satılır; ovaya dönerken bu lezzetlerden bir parça götürmeyen pek olmaz.

Yayla yalnızca bir serinlik değil, bir buluşma yeridir de. Yıl boyu ovada dağılan akrabalar, komşular, eski dostlar yazın burada bir araya gelir; çocuklar ormanda koşturur, büyükler ağaç gölgesinde çay demler. Asırlardır süren bu göç, belki de insanın doğayla kurduğu en eski anlaşmalardan biridir: ova sıcaksa dağ serin, dağ soğuksa ova ılıktır. Yollar, araçlar, evler değişti; ama yaylanın çağrısı hiç değişmedi.

Amanos’un sırtları arasında uzanan yayla düzlüğü ve onu çevreleyen ormanlı yamaçlar şimdi gümüşe işleniyor. Ovanın sıcağından kaçanların sığındığı o serinlik, bu kez avucunuzun içinde…