Kastabala Yüzüğü

Strabon, Kastabala’daki Artemis Perasia tapınağının rahibelerinin, kızgın közlerin üzerinde çıplak ayakla yürüdüklerini ve ayaklarının hiç yanmadığını anlatır… Mucize mi, ustalık mı, yoksa sadece iyi bir rivayet mi? Bunu bugün denemeye kalkmanızı pek de tavsiye etmeyiz; ama bu tapınağın bir zamanlar uzak diyarlardan hacıları çekmesinin sebebini anlamak zor değil.

Hierapolis-Kastabala, Ceyhan Nehri’nin yakınında, Osmaniye ovasının kuzeyinde kurulmuş bir antik şehirdir. MÖ 1. yüzyılda Kilikya’nın bu köşesini yöneten Tarkondimotos, burayı başkent olarak kullandı. Roma’nın iç savaşlarında Antonius’un yanında yer alan bu kralın, o savaşlardan birinde hayatını kaybettiği anlatılır; anlaşılan taraf seçmek, o çağda da pek güvenli bir iş değildi. Roma döneminde şehir büyüdü; iki yanı sütunlu bir cadde, tiyatro, hamam ve tapınaklar yükseldi. Bugün o sütunların bir kısmı hâlâ ayakta; sıra sıra dizilmiş, ovadan gelen rüzgâra karşı dimdik duruyor.

Şehrin yanında ise kayalık bir tepenin üzerinde ortaçağdan kalma Bodrum Kalesi yükselir. Sarp kayanın tepesindeki surlar, bir zamanlar ovayı ve yolları gözetlemek için oraya konmuştu. Antik şehrin sütunlu caddesinde yürüyüp başınızı kaldırdığınızda, kalenin sizi yukarıdan izlediğini hissedersiniz… İki farklı çağ, iki farklı dünya; biri ovanın düzlüğüne, öteki kayanın sırtına tutunmuş.

Kastabala bugün pek kalabalık değil. Sütunların arasında yürüyen birkaç ziyaretçi, çevredeki tarlalarda çalışan köylüler ve kayaların üzerinde güneşlenen kertenkeleler… Belki de burayı bu kadar etkileyici kılan şey, bu sessizliktir. Her bahar sütunların dibinde yaban otları yeniden yeşerir; taş yerinde durur, toprak ise kendi takvimini hiç şaşırmaz.

Sütunlu caddenin uzandığı düzlük ve Bodrum Kalesi’nin tutunduğu kayalık şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Közlerin üzerinde yürüyen rahibeler gibi; ateşe değip yanmadan…