Osmaniye Yüzüğü

Bir ovanın sesini bulması için ne gerekir? Belki bir türkü, belki bir destan, belki de o ovada doğmuş bir çocuk… 1923’te bu ovanın bir köşesinde, bugünkü Osmaniye’nin Kadirli ilçesine bağlı Hemite köyünde bir çocuk doğdu. Adı Kemal Sadık Gökçeli’ydi; dünya onu Yaşar Kemal olarak tanıyacaktı.

Yaşar Kemal, Çukurova’yı, Toroslar’ı, Amanosları ve bu toprakların insanlarını anlattı. Ağaların zulmünü, eşkıyaların isyanını, pamuk tarlalarındaki emeği, yaylaya göçen obaların hüznünü… Onun kalemiyle bu ova, dünyanın dört bir yanındaki okurların hayal dünyasına taşındı. Bir ovanın sesini bulması için, anlaşılan o ki bazen tek bir kalem yeter.

Osmaniye ise 19. yüzyılın ikinci yarısında, göçebe obaların yerleşik hayata geçirildiği yıllarda kurulan bir kasabadan büyüdü; 1996’da ise il oldu. Amanos Dağları’nın eteğinden ovaya doğru yayılan şehir, bugün en çok yer fıstığıyla anılır. Türkiye’nin yer fıstığının önemli bir kısmı bu ovada yetişir; Osmaniye’ye uğrayıp da bir torba fıstık almadan dönen misafirin, sonradan pişman olmaması pek de mümkün değil… Hasat zamanı tarlalarda sökülen fıstık yığınları, ovaya ayrı bir telaş getirir.

Şehrin arkasında Amanosların yeşil yamaçları, önünde ise ufka kadar uzanan tarlalar vardır. Sabahları dağlardan inen serin rüzgâr, öğlene doğru ovanın sıcağına karışır; Çukurova’nın o bildik yaz günleri başlar. Ve bu ovada, tıpkı Yaşar Kemal’in romanlarındaki gibi, hayat hem cömert hem de çetin akmaya devam eder. Pamuğun beyazı, fıstık tarlalarının yeşili ve dağların mavisi; bu ova renklerini mevsimden mevsime değiştirir.

Amanos’un eteği ve ovaya doğru açılan düzlük şimdi gümüşe işleniyor. Yaşar Kemal’in sesini bulan o ova, bu kez gümüşün üzerinde konuşuyor…