Akyaka & Gökova Yüzüğü

Bir şair ev yapmaya karar verirse ne olur? Akyaka’nın cevabı, sokaklarında yürürken kendiliğinden ortaya çıkar… Gençliğinde şiirler yazan, mimarlık eğitimi almamış Nail Çakırhan, bu kıyıda kendine bir ev yaparken ne bir mimar gibi hesap yaptı ne de bir müteahhit gibi. O, Ege’nin eski evlerine bakarak düşündü: ahşap cumbalar, geniş saçaklar, oymalı tavanlar, beyaz duvarlar… Ve 1983’te bu ev, dünyanın en saygın mimarlık ödüllerinden Ağa Han Ödülü’nü kazandı. Mimarlık okumamış bir şairin mimarlık ödülü alması, sanırım şiirin de bir çeşit yapı ustalığı olduğunu gösteriyor.

Bugün Akyaka’nın evleri onun izinden gider; kasaba, Gökova Körfezi’nin en ucunda, yeşil yamaçların eteğinde bir dize gibi durur. Hemen arkada Sakartepe’nin dik yamacı yükselir, kasabanın yanından da Azmak akar. Azmak’ın suyu öylesine berraktır ki dibindeki otların dalgalanışını, aralarında kıpırdayan balıkları rahatça görebilirsiniz; üstelik yazın en sıcak gününde bile buz gibidir, çünkü onu yerin altından kaynayan sular besler.

Gökova, Halikarnas Balıkçısı’nın en sevdiği körfezlerden biriydi. Süngerci tekneleriyle koydan koya gezdiği, dostlarına Ege’nin eski tanrılarını anlattığı bu sular, Mavi Yolculuk’un da ilk rotalarından biri oldu. Körfezin dibindeki bu kasaba ise rotanın güneye, Datça’ya kıvrıldığı yerdir.

Öğleden sonra körfezden esen rüzgâr Akyaka kıyısını bir anda yelkenlerle doldurur; akşam olduğunda ise Azmak’ın kıyısında sessizlik yeniden başlar… Körfezin rüzgârı sörfçüleri, Azmak’ın serinliği kanocuları çağırır; ama çoğu ziyaretçi yalnızca kıyıda oturup suyun akışını seyretmeyi seçer.

Bu kadraj; Gökova Körfezi’nin ucunu, Azmak’ın kıvrımlarını ve Sakartepe’nin yamaçlarını gümüşe taşıyor. Bir şairin evinden başlayan hikâye, şimdi bir avuç gümüşte sürüyor…