Levent Vadisi Yüzüğü

Bir vadinin kilometrelerce boyunca sustuğunu düşünebilir misiniz? Malatya’nın Akçadağ ilçesinde, bozkırın ortasında birden açılıveren Levent Vadisi, tam da böyle bir sessizliğin adıdır… Yukarıdan baktığınızda toprak sanki ikiye yarılmış, iki yanına dik kayalık duvarlar dikilmiştir. Uzaktan bakıldığında hiçbir şey belli olmaz; bozkır uzar gider. Ta ki kenarına varıp aşağı bakana kadar…

Suyun ve zamanın kayayı sabırla oymasıyla oluşan bu kanyon yirmi sekiz kilometre boyunca kıvrıla kıvrıla uzanır; duvarlarında sayısız mağara, kovuk ve kaya sığınağı vardır. Bu sığınakların bir kısmı insanlar tarafından da kullanılmış; çobanlar sürülerini burada korumuş, kim bilir hangi çağda, hangi yolcular burada geceyi geçirmiştir. Kayalar, üzerlerine düşen her gölgeyi hatırlıyormuş gibi durur.

Vadinin tabanında yer yer bahçeler, küçük köyler, ağaçlıklar vardır; bozkırın kuru renkleri kanyonun içine girince yeşile döner. Yukarıda kuşlar süzülür, aşağıda derenin şırıltısı duyulur… Ve bu tezat, Levent Vadisi’ni Malatya’nın en şaşırtıcı köşelerinden biri yapar.

Aslına bakarsak Levent Vadisi uzun zaman kendi hâlinde yaşamış bir sırdır. Son yıllarda gezginler onu keşfettikçe vadinin kenarına çıkıp o baş döndürücü manzarayı seyretmek bir gelenek hâline geldi; ama vadinin kendisi bu ilgiye pek aldırmıyor gibi, aynı sessizlikle kıvrılmayı sürdürüyor. Kenarında durup rüzgârı dinleyenler bir süre sonra kanyonun kendi sesini de duyar gibi olur; derinlerden gelen bir yankı, bir kuş çığlığı, bir su fısıltısı…

Bu kadraj, kanyonun kıvrılarak uzanan yarığını, iki yanındaki dik duvarları ve bozkırın dalgalı düzlüğünü gümüşün üzerinde yükseltiyor. Yirmi sekiz kilometrelik bir sessizliğin bir parçası, şimdi bir avuç gümüşe sığıyor…