Yenice Ormanları & Şeker Kanyonu Yüzüğü

Bir ağacın yaşını gövdesindeki halkalardan okuruz; peki bir ormanın yaşı neyle ölçülür? Yenice’nin ormanlarına girenler bu sorunun cevabını ayaklarının altındaki yosunda, gökyüzünü örten dalların sıklığında, asırlardır aynı yerde duran köknarların sessizliğinde arar… Adı “yeni” olsa da burası, Batı Karadeniz’de asırlık ağaçların hâlâ ayakta durduğu ormanlardan biridir.

Karabük’ün batısındaki Yenice ormanları, Avrupa’da korunması gereken en değerli orman alanlarından biri olarak anılır. Köknar, kayın, gürgen, meşe, sarıçam… Yüzlerce yıllık ağaçlar gökyüzüne uzanır, gölgelerinde ise mantarlar, eğrelti otları, yosunlar kendi dünyalarını kurar. Bu ormanlarda yürümek, tarihin değil zamanın kendisinin içinde yürümek gibidir. Sonbaharda kayınların sarısı köknarların koyu yeşiline karışır; kışın ise orman karın altında derin bir uykuya dalar ve yalnızca bir karacanın ayak izleri o beyaz sessizliği böler.

Ormanın kalbinde ise Şeker Kanyonu saklıdır. Derenin sarp kayaların arasından açtığı bu dar geçit, yer yer güneşi bile göremeyecek kadar derindir. Suyun kayayla, ormanın taşla girdiği bu sessiz mücadele milyonlarca yıldır sürüyor; ve kazanan hep aynı: sabır… Kanyonun adının nereden geldiğini kesin olarak bilmiyoruz; ama bu yerin tatlı bir sükûneti olduğu kesin.

Yenice’nin ormanları yalnızca ağaçlardan ibaret değildir. Ayılar, karacalar, yaban domuzları ve sayısız kuş bu ormanın gerçek sahipleridir. İnsan burada misafirdir; ve iyi bir misafir gibi ayak sesini hafifletip bu kardeşçe yaşamın bir parçası olmayı öğrenir… Ormanın asırlık sessizliği belki de en çok burada, bu yeşil gölgelerin altında duyulur.

Ormanların örttüğü sırtlar ve Şeker Kanyonu’nun derin yarığı şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Adı yeni, kendisi asırlık bir orman; şimdi bir avuç gümüşte…