Göksun & Binboğa Dağları Yüzüğü

Yaşar Kemal, ‘Binboğalar Efsanesi’nde, yüzyıllardır bu dağlarla ovalar arasında göç eden bir Türkmen obasının, bir gün artık gidecek yer bulamayışının hikâyesini anlatır. Otlakların tarlaya, yolların sınıra dönüştüğü bir dünyada göçebe bir hayatın yavaş yavaş sönüşünü… Peki bu obaların asırlarca yaz yurdu olan o dağlar neresidir? Cevap, Göksun ovasının üzerinde yükselen Binboğa Dağları.

Göksun’un tarihi de en az bu dağlar kadar eskidir. Antik adı Kokussos olan kasaba, MS 404’te İstanbul Patriği Ioannes Khrysostomos’un, yani “Altınağızlı” diye anılan o ünlü vaizin sürgün edildiği yerdir. İmparatorluk sarayını kızdıran bu güçlü sesi, yankısı duyulmayacak kadar uzak bir yere göndermek istemişlerdi; ama Khrysostomos’un Göksun’dan yazdığı mektuplar yine de yankılandı ve günümüze ulaştı… Anlaşılan bir sesi susturmak, onu uzağa göndermekle pek de mümkün olmuyor.

Göksun ovası yüksek ve serindir; yazları yeşil, kışları bembeyazdır. Ovanın üzerinde yükselen Binboğa Dağları’nın sırtları ise üç bin metreye uzanır. Yaz geldiğinde bu dağların çayırları obaların sesleriyle dolardı; çadırlar kurulur, sürüler otlatılır, türküler söylenirdi. Bugün o göçlerin çoğu tarihe karıştı, ama dağlar hâlâ aynı yerde, aynı sabırla bekliyor. Bir zamanlar obaların çadırlarından yükselen duman bugün köylerin bacalarından yükseliyor; dağın sesi ise hiç değişmedi.

Belki de bir efsaneyi efsane yapan şey, anlattığı dünyanın artık olmamasıdır. Binboğalar’ın efsanesi de böyle; bir zamanlar bu sırtlarda yaşanan hayatın hatırasını taşıyor… Ve belki de bu yüzden efsaneler, en çok dağlarda yaşar.

Göksun ovasının düzlüğü ve Binboğa’nın yükselen sırtları şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Yaşar Kemal’in anlattığı o göçebe dağlar, bu kez avucunuzda bir yurt buluyor…