Tomara Şelalesi Yüzüğü

Bir kar tanesinin yolculuğu ne kadar sürer? Kışın bir dağın başına düşen o küçük, beyaz tane bahar gelince eriyip kaybolur sanırız. Oysa bazen yıllarca yerin altında yol alır, kayanın çatlaklarında bekler ve bir gün hiç beklenmedik bir yerden, bir yamacın yüzünden gün ışığına çıkar… Şiran’daki Tomara Şelalesi, işte böyle bir yolculuğun son durağıdır.

Kayalık bir yamacın içinden gelen su, doğrudan taşın yüzünden boşalarak aşağıya dökülür; sanki dağ, içinde sakladığı suyu artık tutamamış gibi… Sular kayaların arasında köpürür, ardından sakin bir dereye dönüşerek vadiden aşağı akar. Çevresindeki yeşil, bu kurak görünen coğrafyanın ortasında bir vaha gibi parlar. Karadeniz’in yağmurlu yamaçlarından güneye, Kelkit’e doğru inildikçe manzara kurumaya başlar; işte Tomara, bu kuraklığın ortasında bir sürprizdir.

Şelalenin çevresinde, ağaçların gölgesinde oturup suyun sesine kulak veren insanlar görürsünüz. Yaz sıcağında bu serinlik, uzaklardan gelenleri bile buraya çeker; çocuklar suya ellerini uzatır, yaşlılar gölgede çaylarını yudumlar, aileler ağaçların altına sofralarını kurar. Adının nereden geldiği pek bilinmez; ama sesini bir kez duyan, onu kolay kolay unutmaz. Yaz akşamlarında o ses, vadinin sessizliğinde daha da belirginleşir.

Aslına bakarsak Tomara’nın asıl hikâyesi görünmeyen yerde, dağın içinde saklıdır. Yağmur ve kar suları kayanın çatlaklarından sızar, yerin altında yollar bulur, birikir ve bir gün bu yamaçta gün ışığına çıkar. Yani şelalenin döktüğü her damla, yolculuğunu yerin altında tamamlamış bir misafirdir…

Bu kadraj Tomara’nın döküldüğü kayalık yamacı, vadisini ve Şiran’a doğru uzanan tepeleri avuç içi kadar gümüşe sığdırıyor. Kar tanesinin uzun yolculuğunun son durağı; şimdi gümüşün içinde, sessizce…