Karaca Mağarası Yüzüğü

Karanlığın rengi nedir diye sorsalar, çoğumuz tereddüt etmeden “siyah” deriz. Oysa Gümüşhane’nin dağlarındaki bir mağaraya girenler, karanlığın içinde beyazın, kızılın, sarının binbir tonunun saklandığını görünce bu cevaptan vazgeçer… Peki güneşin hiç uğramadığı bir yerde renkleri kim boyamıştır?

Torul’un Cebeli köyünün yukarısında, bir dağın yamacında açılan Karaca Mağarası bu sorunun cevabını verir gibidir. İçeri girildiğinde ışık; damlataşların, sarkıtların, dikitlerin üzerinde binbir renge bürünür. Kimi yerde beyaz bir perde, kimi yerde kızıl bir sütun, kimi yerde donmuş bir şelale… Bu şekillerin her biri damla damla, binlerce yılda oluşmuştur; burada zaman yıl yıl değil, damla damla sayılır. Salon salon ilerledikçe şekiller değişir; kimi bir org borusuna, kimi bir masal kulesine benzer. Ziyaretçiler bu şekillere ad takar; mağara ise hepsine aynı sessizlikle cevap verir.

Mağaranın nemli ve serin havasının, nefes darlığı çekenlere iyi geldiğine inanılır. Bilimin bu konuda ne dediği bir yana, bu karanlık salonlarda bir süre durup yalnızca suyun damlama sesini dinlemek, insanın içini bir hayli dinlendirir… Kulak verildiğinde her damla bir saatin tıkırtısı gibidir; yalnız bu saat, binlerce yılı sayar.

Dışarıda ise Cebeli’nin yaylası ve Harşit’e doğru inen yamaçlar uzanır; yazın hayvanların otladığı, kışın karla örtülen sakin bir düzlük. Mağaranın ağzından çıkıp gözlerinizi güneşe alıştırmaya çalışırken, içeride gördüğünüz renklerin dışarıdaki yeşilden hiç de aşağı kalmadığını fark edersiniz. Dağın içi ile dışı, iki ayrı sanatçının elinden çıkmış iki ayrı tablo gibidir.

Bu kadraj mağaranın açıldığı dağ yamacını, yaylayı ve çevresindeki vadileri gümüşün üzerinde kabartıyor. Karanlığın siyah olduğunu sananlar, bu mağaradan çıkıp gün ışığına kavuşurken içeride bıraktıkları o renkli karanlığı özler…