Kümbet & Bektaş Yaylaları Yüzüğü

Yaz ortasında Giresun’dan dağlara çıkan yollar bir anda dolar. Arabaların bagajlarında kazanlar, yorganlar, kemençeler; pencerelerden taşan türküler, yıllardır görüşmemiş akrabaların selamları… Sanki bütün şehir aynı gün, aynı saatte bir yere çağrılmıştır. Peki bir yayla, gurbetteki bir memleketi yılda bir kez nasıl bir araya toplar?

Kümbet ve Bektaş, şehrin yukarısında, 1.600 metreyi aşan sırtlarda uzanan iki yayladır. Yazın Giresun’un sıcağından ve neminden kaçanlar buraya çıkar; çadırlar kurulur, ahşap yayla evlerinin kapıları açılır, kemençenin sesi sisin içinde yankılanır… Kümbet’in yayla şenlikleri Karadeniz’in en kalabalık buluşmalarından sayılır; uzak şehirlere göçmüş olanlar bile o günlerde memleketin yaylasına dönmeye çalışır.

Yayla evlerinin önünde dumanı tüten ocaklar, kazanlarda kaynayan sütler, ellerinde değnekle hayvanlarını otlağa süren çobanlar… Bektaş ise biraz daha yüksekte, biraz daha sessizdir; kalabalıktan kaçanların, sisin içinde yalnız kalmak isteyenlerin yaylası… Buradan bakıldığında bulutlar çoğu zaman ayaklarınızın altından geçer; sis açıldığında ise dağlar sıra sıra, denize doğru alçalarak uzanır. Sanki bütün manzara, bir türkünün nakaratı gibi, aynı çizgiyi tekrar tekrar söylemektedir…

Akşam olunca çayırlarda ateşler yakılır, horon halkaları genişler, kemençenin tellerinden yükselen ezgiler sisin içinde kaybolur. Ertesi sabah yayla yeniden sessizliğine döner; yalnızca inek çanlarının sesi ve uzaklardan gelen bir çoban ıslığı… Şenlik birkaç gün sürer; ama hatırası, gurbetteki evlerde bütün bir yıl boyunca anlatılır.

Bu kadraj Kümbet ve Bektaş’ın düzlüklerini, onları çevreleyen otlakları ve Giresun Dağları’nın yeşil sırtlarını gümüşün üzerinde kabartıyor. Her yaz memleketi yukarıya çağıran o ses, şimdi avuç içi kadar bir gümüşte yankılanıyor…