Güzeldere Şelalesi Yüzüğü

Bazı yerler önce gözle değil kulakla keşfedilir. Düzce’nin güneyindeki ormanlarda yürürken ağaçların arasından yükselen o derin uğultuyu duyduğunuzda, henüz hiçbir şey görmeden anlarsınız: yakında bir yerde su, kendini yüksekten boşluğa bırakıyor… Peki bir şelalenin sesi, kendisinden önce nasıl gelir?

Gölyaka’nın ormanlarında, Düzce ovasının güneyindeki dağların yamacında saklı bu şelale, yüz otuz metreyi aşan bir yükseklikten dökülür. Yaklaştıkça o ses büyür, hava serinler, yapraklar nemlenir… Ve sonunda o beyaz perde bütün heybetiyle karşınıza çıkar. Şelalenin dibindeki taşlara oturanlar, yüzlerine vuran ince su zerrelerinin serinliğini uzun süre unutmaz.

Peki bir su, asırlar boyunca aynı yerden nasıl hiç yorulmadan düşebilir? Aslına bakarsak hiçbir damla o uçurumdan ikinci kez düşmez; her an başka bir damla, başka bir yolculuk… Şelale bu yüzden hem hep aynıdır hem de hiçbir zaman aynı değildir; biz yalnızca aynı yere bakarız. Belki de şelalelerin insanı bu kadar etkilemesinin sırrı buradadır: bize değişmeden duran hiçbir şey olmadığını, ama değişenin de kendi güzelliğini hiç yitirmediğini hatırlatırlar… İnsanın gönlü de böyle değil midir; her taşışında başka, ama hep aynı sevdayla?

Mevsimler de şelaleye başka başka yüzler giydirir. İlkbaharda karların erimesiyle coşar, yazın incelir, sonbaharda sarı yaprakların arasından akar; sert kışlarda ise kimi zaman kenarları buz tutar ve su, kendi donmuş heykelinin içinden akmaya devam eder…

Bu kadraj, şelalenin saklandığı ormanlık yamaçları ve derin vadiyi gümüşe işliyor. Uğultusu kulaklarımızda kalan şelale, şimdi gümüşün sessizliğinde akıyor…