Efteni Gölü Yüzüğü

Göç eden bir kuş için yolun en değerli yeri neresidir; varılacak yer mi, yoksa yolda nefeslenilecek bir kıyı mı? Binlerce kilometrelik bir yolculukta tek bir durak, bazen bütün yolculuğun kaderini belirler; kanat yorulduğunda aşağıda bir su parıltısı görmek, bir kuş için hayat demektir… Peki kuşların gerçek yolculukları nerede mola verir?

Düzce ovasının güneyinde, Elmacık Dağı’nın eteğinde uzanan Efteni Gölü, işte bu sorunun cevaplarından biridir. Sığ suları, sazlıkları ve çevresindeki sulak çayırlarıyla göl, göç yolundaki kuşların uğrak yeri, pek çoğunun da yuvasıdır. Balıkçıllar, ördekler, sukuşları… Her mevsim başka bir kanat, başka bir ses… Kimi kuzeyden gelip kışı burada geçirir, kimi güneye giderken birkaç gün soluklanır; göl hepsini aynı konukseverlikle ağırlar. Sanki kuşların o bitmeyen yolculuğu burada, bu sazlıkların arasında bir anlığına duruyor…

Göl ile dağ arasındaki bu sıkı komşuluk, manzaraya da ayrı bir derinlik katar. Bir yanda ovanın düzlüğüne yayılmış su, öbür yanda ormanlarla örtülü, göğe doğru sertçe yükselen Elmacık’ın yamaçları… Sabahları sis kalktığında dağın gölgesi suyun üstüne düşer, kuşlar o gölgenin içinden havalanır.

Efteni’nin çevresi yalnızca kuşlara değil insanlara da asırlardır dinlenme sunar. Gölün yakınındaki kaplıcaların Roma döneminden beri kullanıldığı anlatılır; demek ki insanlar da tıpkı kuşlar gibi, yol üstünde soluklanacak bir yer aradıklarında buraya uğramışlardır…

Gölün uzandığı ova ve arkasında yükselen Elmacık Dağı, şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Uzun bir yolun ortasında nefeslenilecek bir kıyı; bu gölün kıyısında duran belki kendi molasını da bulur…