Akçakoca Yüzüğü

Karadeniz’de ağustos sonu geldiğinde yamaçlarda bir telaş başlar. Sabahın erken saatlerinde bahçelere çıkılır, dallar silkelenir, yere düşen yeşil kabuklu salkımlar tek tek toplanır… Akçakoca’da fındık yalnızca bir ürün değil, takvimin kendisidir; düğünler, yolculuklar, borçlar, umutlar hep hasattan sonraya bırakılır.

Kasaba adını Osman Gazi’nin silah arkadaşlarından Akça Koca’dan alır. Kocaeli’nin fethinde adı geçen bu yiğit beyin ismi, asırlar sonra bu kıyı kasabasına verilmiştir. Kim bilir; belki de bir zamanlar atını bu kıyılara süren bir akıncının hatırası, bugün fındık dallarının arasında dolaşmaktadır…

Kıyının hemen üstünde, denize dik inen bir kayalıkta ise Ceneviz Kalesi’nin kalıntıları durur. Karadeniz ticaretine asırlarca hükmeden Cenevizliler, bu sert denizin kıyılarında irili ufaklı pek çok kale bıraktı. Dalgaların durmadan dövdüğü bu taşlar, bir zamanların tüccarlarını, gemilerini, pazarlıklarını hatırlıyor mu bilinmez; ama denizi gözlemeyi hâlâ bırakmamışlardır…

Akçakoca’nın asıl güzelliği ise yeşilin denize inişindeki o cesarettir. Fındık bahçeleri tepelerden aşağı kayarak neredeyse kumsala kadar gelir; yeşil ile mavi arasında yalnızca ince bir kıyı şeridi kalır. Karadeniz’in bu yüzü, sert dalgalarına rağmen bir o kadar da cömerttir. Yazın kumsallar dolar, kıyı boyunca çay bahçeleri kalabalıklaşır, akşamüstü denize karşı oturanların sohbeti uzar da uzar; kışın ise deniz bütün hırçınlığıyla kıyıya vurur, köpükler kayalıklara kadar tırmanır. Akçakoca her iki mevsimi de aynı sükûnetle karşılar; tıpkı hasadı bekleyen bir fındık bahçesi gibi, acele etmeden…

Bu kadraj, fındık bahçeleriyle örtülü yamaçları, denize inen sırtları ve kıyıyı gümüşe taşıyor. Hasat bittiğinde yamaçlar dinlenir; deniz ise hiç dinlenmez…