Uludağ Yüzüğü

Bir dağ, ömrü boyunca kaç isimle çağrılır? Uludağ’a bu soruyu sorsak, sanırım cevap vermeden önce epeyce düşünmesi gerekirdi… Antik çağda Misyalılar ona Olympos derdi; tanrıların oturduğu o meşhur doruk gibi, Marmara’nın bu en yüksek dağını da göğe en yakın yer saymışlardı. Bizans zamanında yamaçları dünyadan el etek çekmiş keşişlerin manastırlarıyla dolunca, Osmanlı ona Keşiş Dağı demeyi uygun gördü. Ve nihayet Cumhuriyet’in ilk yıllarında, bugün hepimizin bildiği adını aldı: Uludağ…

Aslına bakarsak her ismin ardında başka bir yalnızlık saklıdır. Olympos’ta tanrılar, Keşiş Dağı’nda münzevi rahipler, Uludağ’da ise… kayak yapmak için sabahın erken saatlerinde yola düşen bizler! Türkiye’nin ilk kayak merkezi bu sırtlarda açıldı; asırlarca keşişlerin sessizliğini dinleyen kar, bu kez çocukların kahkahalarıyla tanıştı. Yaz gelince aynı yamaçlar bu kez yayla çiçekleriyle, çam kokusuyla ve serinlik arayanların sofralarıyla dolar…

Dağın şehirle ilişkisi ise bambaşka bir hikâye. Bursa asırlardır bu dağın eteğine yaslanmış; suyunu onun pınarlarından, serinliğini onun rüzgârlarından almıştır. Anlatılır ki bir zamanlar zirvelerden toplanan kar, samana sarılıp İstanbul’a kadar taşınır, sarayın şerbetleri Uludağ’ın karıyla soğutulurmuş… Doğru mu, yoksa şehrin dağına duyduğu hayranlığın bir süsü mü, bilinmez; ama bir dağın karının bir imparatorluğun sofrasına kadar uzandığını düşünmek bile insana tatlı bir ürperti veriyor.

Bugün Bursa’dan başınızı kaldırıp baktığınızda, 2.543 metrelik zirvenin kışın beyaza, yazın ormanların koyu yeşiline büründüğünü görürsünüz. Olympos da olsa, Keşiş Dağı da, Uludağ da; dağ hep aynı dağdır, yalnızca ona bakan gözler değişir… Bu kadraj zirveyi, Bursa’ya inen yamaçlarıyla birlikte gümüşe taşıyor; üç ismin üçü de o sırtların kıvrımlarında saklı…