Burdur Gölü Yüzüğü

Kuyruğunu bir bayrak direği gibi dimdik tutarak yüzen bir ördek düşünün… Adı da zaten buradan gelir: dikkuyruk. Soyu tehlike altındaki bu küçük ve inatçı kuşun kışı geçirdiği en önemli yerlerden biri, Göller Yöresi’nin büyük tuzlu gölü Burdur’dur. Peki uzak diyarlardan gelen bu misafirler her kış neden bu kıyıyı seçer?

Burdur Gölü, Göller Yöresi’nin büyük tuzlu göllerinden biridir; suyu ne tam deniz kadar tuzlu ne de göl kadar tatlıdır. Kışın bu sulara uzak diyarlardan kuşlar gelir… Tuzlu suyunda pek az balık türü yaşasa da geniş ve sakin yüzeyi, kuzeyin soğuğundan kaçan kanatlı misafirler için güvenli bir kış konağıdır.

Gölün çevresinde insanın hikâyesi de bir o kadar eskidir. Burdur yakınlarındaki Hacılar Höyüğü’nde bulunan izler, bu topraklarda binlerce yıl önce köyler kurulduğunu, çanak çömlek yapıldığını gösterir; yani burada göle bakarak yaşamak, insanlığın en eski alışkanlıklarından biridir… Şehrin adı ise çok daha yakın bir hikâyeye de karışmıştır: Mehmet Akif, İstiklal Marşı’nı yazdığı 1921’de Birinci Meclis’te Burdur mebusuydu.

Son yıllarda gölün suları çekildi; kıyı çizgisi geriledi, bir zamanlar suyun altında kalan topraklar beyaz tuz lekeleriyle gün yüzüne çıktı. Çevresindeki çıplak tepeler ise bu değişimi, asırlardır yaptıkları gibi, sessizce izliyor.

Dikkuyruğun kış konağı, sessiz bir gölün şekli… Bu kadraj; şehrin kıyısındaki göl çanağını, çevresindeki çıplak tepeleri ve suya doğru inen yamaçları avuç içi kadar gümüşe sığdırıyor.