Ulukaya Şelalesi Yüzüğü

Bir heykeltıraş taşı keskiyle, çekiçle ve yıllar süren bir sabırla yontar. Peki elinde hiçbir alet olmayan bir dere, koca bir dağı nasıl yontar? Cevabı merak edenler Küre Dağları’nın derinliklerine inip Ulukaya Şelalesi’nin karşısına geçmeli ve suyun kayaya ne yaptığına bakmalı…

Küre Dağları, Batı Karadeniz’in en yaban köşelerinden biridir. Kireçtaşının dokusu milyonlarca yıl boyunca yağmurla, derelerle oyulmuş; kanyonlar, mağaralar, yeraltı akarsuları doğmuştur. 2000 yılında milli park ilan edilen bu dağların ormanları, kanyonları ve şelaleleri, insan elinin pek dokunmadığı bir dünyanın izlerini taşır… Bu dağlarda kireçtaşının gizemli oyunları hiç bitmez; bir dere birdenbire toprağın altına dalar, çok ötede bir mağaranın ağzından yeniden dünyaya çıkar…

Ulukaya Şelalesi de bu dünyanın içinde, bir kanyonun duvarından aşağı dökülen suyuyla saklı durur. Adı üzerinde; ulu bir kayadan akar. Su, kayanın yüzüne yeşil yosunlardan bir örtü dokumuş, düştüğü yerde küçük bir gölcük açmıştır. Etraftaki orman öyle sıktır ki gün ışığı ancak yaprakların arasından süzülerek suya ulaşabilir…

Böyle yerlerde zaman başka türlü akar. Bir şelalenin karşısında dakikalar geçer ama insan fark etmez; suyun sesi, düşüncelerin sesini bastırır. Belki de bu yüzden şelaleler hep huzurla anılır: gürültülüdürler ama insanı susturur… Şelalenin önündeki taşlara oturup suyun düşüşünü izleyen biri şunu bir kez daha düşünür: bu kayaları bu hâle getiren ne bir keski ne de bir çekiçtir, yalnızca sabırla akan sudur…

Şelalenin saklandığı kanyon ve Küre Dağları’nın ormanlık sırtları şimdi gümüşe işleniyor. Keskisiz, çekiçsiz bir ustanın eseri; en yumuşak olan, en serti yontuyor…