Kurucaşile & Kapısuyu Yüzüğü

Bir tekne nasıl doğar? Önce bir ağaç seçilir; kuru, sağlam, sabırla beklemiş bir ağaç… Sonra omurga kızağa konur, kaburgalar tek tek yerleşir ve aylar süren bir emek, keserin, rendenin, çekicin sesleriyle ilerler. Kurucaşile’de bu seslerin kıyıda yankılanması, kuşaktan kuşağa süren bir ustalığın fısıltısıdır…

Bartın’ın bu küçük kıyı kasabası, ahşap tekne yapımıyla tanınır. Ustalar bilgilerini kâğıda değil ellerine, ellerinden de çıraklarının ellerine yazmıştır. Bir teknenin hangi ağaçtan, hangi eğimle, hangi dengeyle yapılacağını ustalar gözleriyle bilir; hesabı ölçüden çok tecrübe yapar… Ağacın damarını okumak, suyun teknenin gövdesine nasıl çarpacağını önceden sezmek, rüzgârın yelkeni hangi açıyla dolduracağını bilmek… Bunların hiçbiri bir kitapta yazılı değildir; hepsi bir ömrün tecrübesinde saklıdır.

Kasabanın yakınında ise Kapısuyu Koyu yer alır. Derenin denize kavuştuğu bu koy, ormanlık yamaçların arasında küçük bir sığınaktır; kayalıklar, dalgalarla yıkanan taşlar ve berrak su… Karadeniz’in sert yüzünün arkasında saklanan bu sakin köşe, belki de ustaların denize indirdiği teknelerin ilk selamlaştığı yerdir. Koyun kıyısında durup açık denize bakan biri, dalgaların neden burada biraz yavaşladığını merak eder; belki de onlar da bu ustaların emeğine saygı duyuyordur…

Bir tekneyi denize indirmek, belki de bir çocuğu dünyaya uğurlamaya benzer. Aylarca emek verilen gövde kızaktan kayar, suya değer ve ilk kez dalgaların üzerinde sallanır… O an ustanın yüzündeki gururu görmek, Kurucaşile’nin asıl hikâyesini anlamak demektir.

Bu kadraj, Kapısuyu’nun koyunu, kıyının kayalıklarını ve denize inen ormanlık sırtları gümüşün üzerinde yükseltiyor. Tıpkı bir usta teknesini yontar gibi, dalgalar da bu kıyıyı asırlardır sabırla yontuyor…