Balık Gölü Yüzüğü

Olmayacak işler için “balık kavağa çıkınca” deriz. Oysa Ağrı’nın dağlarında balık kavağa değil, tam 2.250 metreye çıkmıştır… Bir göle adını balığından vermek de ne kadar mütevazı bir iş, değil mi? Ne efsanevi bir kraliçe, ne bir kahraman, ne de bir tanrı; yalnızca içinde yüzen balıklar. Balık Gölü, bu sade adıyla asırlardır çobanlara, göçerlere, yolunu kaybetmiş yolculara aynı şeyi fısıldar: Burada hayat var.

Türkiye’nin en yüksekteki büyük göllerinden biri olan Balık Gölü’nün hikâyesi de ateşle başlar. Çevresindeki volkanik sırtlardan akan lavların vadiyi bir set gibi kapattığı, suyun da bu setin ardında birikerek göle dönüştüğü düşünülür. Yani bugün serin sularına bakanlar, aslında bir zamanlar kızgın taşların aktığı bir yere bakıyorlar… Ateşin bıraktığı yere suyun yerleşmesi, doğanın en zarif şakalarından biri olsa gerek.

Kışlar burada uzundur; göl yılın büyük bir kısmında buz tutar, çevresi kara gömülür. Yaz gelince ise kıyılar birdenbire canlanır; sürüler yamaçlara yayılır, ağlar suya atılır, kısa ama cömert bir mevsim başlar. Dağın insanı bilir ki bu birkaç ay, bütün bir yılın sabrının karşılığıdır… Yazın göl kıyısında duranlar suyun serinliğinin nereden geldiğini sormaz; cevap zaten çevredeki karlı sırtlarda yazılıdır.

Kadraj, gölü ve onu çepeçevre saran volkanik sırtları birlikte alıyor. Göl yüzeyi gümüşte sakin bir düzlük, çevresindeki sırtlar ise onu kucaklayan kabartmalar olarak yükseliyor; hepsi bir avuç gümüşe sığıyor. Ve gümüşün üzerinde de bu gölün adı aynı sadelikte kalıyor: balığın dağa çıktığı yer…