Kocatepe Yüzüğü

Bir milletin kaderinin tek bir sabaha sığabileceğine inanır mısınız? 26 Ağustos 1922’de, şafak henüz sökmeden, Başkomutan Mustafa Kemal Paşa Kocatepe’nin kayalıklarına tırmanmıştı. Aşağıda ova karanlıktı, cephe sessizdi; karşıda sırtlara yerleşmiş düşman mevzileri, arkada ise yurdunu kurtarmaya ant içmiş bir ordu… Bekleyiş, bütün bir yazın sabrını taşıyordu.

Ve şafakla birlikte toplar gürledi. Büyük Taarruz başlamıştı. Mustafa Kemal, 1.874 metrelik bu sırttan cephenin uyanışını izledi; o sabah çekilen fotoğraf, bir milletin hafızasındaki en bilinen karelerden biri olarak kaldı. Aylardır sessizce hazırlanan ordunun bütün umudu, işte bu tepenin üzerinden ovaya doğru yayılıyordu…

Taarruzun ardından gelen günler hızla birbirini izledi. Dört gün sonra Başkomutanlık Meydan Muharebesi kazanıldı, iki hafta içinde İzmir’e ulaşıldı. Fakat her büyük yolculuğun bir ilk adımı vardır ve bu yolculuğun ilk adımı, Kocatepe’nin o serin ağustos sabahında atılmıştı… Bugün tepede yükselen anıtlar, o sabahın ağırlığını sessizce taşır.

Belki de bu yüzden Kocatepe’ye çıkanlar, zirvede bir süre konuşmadan durur; ovaya, ufka, o sabahın doğduğu yöne bakar. Rüzgâr sırtın kayalarında dolaşır, ova aşağıda uzanır; ve insan, o sabah bu kayalıklarda nefesini tutan binlerce kişiyi düşünmeden edemez. Bazı yerler anlatılmaz, yalnızca dinlenir…

Bu kadraj, Kocatepe’nin kayalık sırtını ve eteğinden Afyon ovasına uzanan araziyi gümüşe taşıyor. Bir sabahın sessizliği, bir bekleyişin sonu ve bir yolun başlangıcı; hepsi aynı sırtın kıvrımlarında…