Zafertepe (Dumlupınar) Yüzüğü

“Ordular! İlk hedefiniz Akdeniz’dir. İleri!” Bu üç kısa cümle 1 Eylül 1922’de yazıya döküldüğünde, arkasında Anadolu’nun en uzun yazlarından biri vardı. Peki o emrin mürekkebi kurumadan önce, bu ovada neler yaşanmıştı? Gelin, emrin yazıldığı güne değil, ondan iki gün önceki o uzun güne kulak verelim…

26 Ağustos’ta Kocatepe’de başlayan Büyük Taarruz, dört gün içinde düşman ordusunun büyük bölümünü Dumlupınar çevresinde kuşatmaya almıştı. 30 Ağustos günü Mustafa Kemal Paşa savaşı bu tepeden, bugün Zafertepe dediğimiz yerden yönetti. Ovanın dört bir yanında süren çarpışmaları buradan izledi, emirlerini buradan verdi; tarih o güne Başkomutanlık Meydan Muharebesi adını verecekti…

Zafertepe aslında pek de yüksek bir tepe değildir; Dumlupınar ovasının ortasında, çevresinden pek yükselmeyen yumuşak bir sırt… Fakat bazen bir tepenin önemi yüksekliğinden değil, üzerinde verilen kararların ağırlığından gelir. O gün burada verilen kararlar, binlerce insanın kaderini, bir ülkenin geleceğini belirledi. Bugün tepede yükselen anıt o günün ağırlığını sessizce taşır; 30 Ağustos ise her yıl Zafer Bayramı olarak kutlanır.

Rüzgâr ovada hâlâ o günün yankılarını dolaştırır gibidir; yumuşak sırtların arasından geçip ufka, çok uzaklardaki bir denize doğru esen bir yankı…

Bu kadraj, Zafertepe’nin yumuşak sırtlarını ve Dumlupınar ovasına uzanan araziyi gümüşe işliyor. Alçak bir tepe, ağır bir gün ve ufukta Akdeniz’i gösteren bir emir…