Duatepe (Polatlı) Kolyesi

“Hattı müdafaa yoktur, sathı müdafaa vardır. O satıh bütün vatandır. Vatanın her karış toprağı vatandaşın kanıyla ıslanmadıkça terk olunamaz.” Bu cümleler 1921 yazında, Sakarya’nın kıyısında bir ordunun kaderini değiştirdi. Peki bir hattın değil de koca bir yüzeyin, bütün bir vatanın savunulması ne demekti? Cevabı Polatlı’nın batısında, bozkırın ortasında yükselen iki tepede aramak gerek…

23 Ağustos 1921’de başlayan Sakarya Meydan Muharebesi yirmi iki gün, yirmi iki gece sürdü. Siperler kazıldı, kaybedildi, yeniden alındı; tepeler günlerce el değiştirdi. Cephede şehit düşen subayların çokluğundan ötürü bu muharebeye “Subay Muharebesi” de denir. Duatepe ve Kartaltepe, işte bu uzun ve çetin savaşın kilit tepeleriydi.

Tepenin adına gelince… Anlatılana göre zafer kazanıldıktan sonra askerler burada toplanmış, şükür duasına durmuşlardı; Duatepe adı da o günden kalmış. Bir savaş tepesinin adını kılıçtan, toptan, tüfekten değil de bir duadan alması… Belki de bu toprakların en ince taraflarından biri budur.

13 Eylül’de muharebe kazanıldığında, cephe bir daha Ankara’ya doğru ilerleyemedi. Birkaç gün sonra Büyük Millet Meclisi, Mustafa Kemal’e mareşal rütbesini ve gazi unvanını verdi. Bugün iki tepenin üzerinde yükselen anıtlar, o yirmi iki günün sessiz nöbetçileri gibi bozkırı izliyor…

Bu kadraj Duatepe ile Kartaltepe’yi ve aralarına uzanan bozkır sırtlarını gümüşe taşıyor. Bir hat değil, bir satıh; bir tepe değil, bütün bir vatan… Her kıvrımı, o emrin sesini hâlâ saklıyor.