Kızılcahamam & Soğuksu Kolyesi

“Su akar, Türk bakar” der atalarımız. Kızılcahamam’a gelenler bu sözü biraz değiştirir: burada su yalnızca akmaz, topraktan ılık ılık kaynar; bakan da bakmakla kalmaz, içine girer… Peki başkentin kuzeyindeki bu kasaba, sıcak sularını ve serin ormanlarını nasıl bir arada saklar?

Kasabanın adındaki hamam boşuna değildir; toprağın derinliklerinde ısınarak yüzeye çıkan sular, asırlardır şifa arayanların uğrak yeri olmuştur. Adının “kızılca” kısmına gelince; kimine göre suyun bıraktığı kırmızımsı izlerden, kimine göre çevredeki toprağın renginden geldiği söylenir. Hangisinin doğru olduğunu kesin olarak bilmiyoruz; ama bir kasabanın adını hamamına borçlu olması, burada suyun ne denli kıymetli olduğunu anlatmaya yeter.

Kasabanın hemen yanında ise Soğuksu Milli Parkı’nın çam ormanları başlar. Adı gibi serin, adı gibi dingin bu ormanlarda gökyüzünde süzülen kara akbabalar dikkatinizi çeker. Kanat açıklığı iki metreyi aşan bu dev kuş, bu ormanlarda yuva yapar; başkentin bu kadar yakınında böyle bir süzülüşü izlemek, pek az şehrin sunabileceği bir manzara olsa gerek.

Sıcak ile soğuk, hamam ile orman, kasaba ile vahşi doğa… Kızılcahamam bu zıtlıkları yan yana taşıyan ender yerlerden biridir. Belki de şifası yalnızca sularında değil, bu dengededir.

Kasaba ve Soğuksu’nun çam kaplı sırtları şimdi avuç içi kadar gümüşe sığıyor. Su akar, Türk bakar; biz de gümüşün üzerindeki o vadilere bakıyoruz…