Sultan Dağları Yüzüğü

Bir dağa neden “sultan” adı verilir? Belki bir sultanın yolu oradan geçtiği için, belki de eteklerindeki ovalara bir hükümdar gibi yukarıdan baktığı için… Adın kökenini kesin olarak bilmiyoruz; ama Akşehir’den bakınca ufku baştan sona kapatan o uzun kireçtaşı sırtın bu adı taşımaya layık olduğunu kabul etmek gerekir.

Sultan Dağları, Akşehir ile Çay arasında uzanan kireçtaşı bir sıradağdır. Kuzeydoğusunda ova ve göller, güneybatısında başka göller, başka ovalar; dağ, iki dünyanın arasında uzun bir set gibi durur. Kışın zirvelerini örten kar, baharda sayısız dereye dönüşüp eteklerdeki meyve bahçelerine akar; kiraz, elma, vişne… Akşehir’in bahçelerinin bereketinde, bu dağın payı şüphesiz büyüktür. Dağın eteğindeki Akşehir ise Hoca’nın şehri olarak bilinir; türbesi de oradadır ve şehir, onun hatırasını her yıl şenliklerle yeniden anar.

Hoca’nın hikâyeleri de bu dağ gibidir aslında; dışarıdan sert, içi bereketli. Bir fıkrasında güleriz, öbüründe düşünürüz, bir sonrakinde ise kendimizi yakalarız. Göle maya çalmak da belki böyle bir şeydir: imkânsızın kıyısında, küçük bir umutla beklemek… Ve kim bilir, belki Sultan Dağları da asırlardır eteğindeki gölün bir gün tutmasını bekliyordur.

Bu kadraj; Sultan Dağları’nın kireçtaşı sırtını, derin vadilerini ve zirvelere tırmanan yamaçlarını gümüşün üzerinde yükseltiyor. Ya tutarsa? Tuttu işte; koca dağ, bir avuç gümüşe sığdı…