Akdağ (Sandıklı) Yüzüğü

İnsanlığın bilinen en eski destanlarından Gılgamış’ta iki kahraman, Gılgamış ile Enkidu, tanrıların koruduğu Sedir Ormanı’na doğru uzun bir yolculuğa çıkar. Orman öylesine kutsaldır ki bekçisi dev Humbaba’dır ve ağaçlarından birine el uzatmak bile tanrıların öfkesini göze almak demektir… Peki bir ağacı bu kadar değerli kılan neydi?

Belki de sabrıydı. Sedir yavaş büyür, uzun yaşar; asırlar boyunca rüzgârın, karın ve kuraklığın karşısında dimdik durur. Bir sedir için bir asır, bizim için bir mevsim gibidir; ağaçların arasında dolaşırken insan, zamanın burada başka bir hızla aktığını hisseder. Sandıklı’nın güneyinde yükselen Akdağ da bu inatçı ağaçların ormanlarını yamaçlarında taşır. 2.449 metrelik zirvesine doğru tırmandıkça ağaçlar seyrelir, kayalıklar çoğalır ve dağ, kışın adına yakışır bir beyazlığa bürünür…

Dağın bir de gizli kapısı var: Tokalı Kanyon. Kayaların arasından kıvrılarak ilerleyen bu dar yarık, yürüyenleri serin gölgesiyle karşılar; bir yanda dikilen duvarlar, yukarıda gökyüzünün ince bir şeridi… Aşağıda, ovada ise Sandıklı’nın sıcak suları kaynar. Anlaşılan bu topraklarda karla sıcak su, sedirle kaplıca aynı sofrada buluşmayı çoktan öğrenmiş.

Belki de Gılgamış’ın aradığı ölümsüzlük, bir sedirin sabrında saklıydı; yavaş, sessiz ve inatla…

Bu kadraj; Akdağ’ın ormanlı yamaçlarını, zirveye tırmanan sırtlarını ve kanyonun oyduğu kıvrımları gümüşe işliyor. Humbaba’nın beklediği orman kadar ünlü olmasa da, en az onun kadar sabırlı bir dağ…