İnceburun Yüzüğü

“Dışarıda deli dalgalar / Gelip duvarları yalar; / Seni bu sesler oyalar, / Aldırma gönül, aldırma…” Sabahattin Ali bu dizeleri Sinop’ta, cezaevinin taş duvarları arasında yazmıştı. Duvarları yalayan deli dalgalar… Peki bu dalgaların en hırçın olduğu yer neresidir?

Sinop’un kuzeybatısında, Karadeniz’e ince bir iğne gibi uzanan İnceburun, Türkiye’nin en kuzey noktasıdır. Burada ülkenin haritası biter; önünüzde yalnızca ufka kadar uzanan deniz kalır… Burnun ucundaki fener yıllardır gemilere yol gösterir; geceleri dönen ışığı, karanlık sulara düzenli aralıklarla bir umut serper. Burnun iki yanında kıyı sanki denizle bir anlaşma yapmış gibi geri çekilir; yalnızca bu ince dil, inatla ileri uzanmayı sürdürür.

Dalgaların bu burnu nasıl yonttuğunu görmek için kıyıdaki kayalara bakmak yeter. Kuzeyden gelen fırtınalar, hiçbir engelle karşılaşmadan bu kıyıya ulaşır ve bütün gücüyle kayalara çarpar. Binlerce yıldır süren bu karşılaşmada kayalar geri çekilmiş ama pes etmemiştir; İnceburun, bu direnişin adıdır… Kışın fırtınalı günlerde köpükler burnun ucuna kadar sıçrar; yazın ise aynı deniz sanki hiçbir şey olmamış gibi sakin sakin kıyıyı okşar. Karadeniz’in iki yüzünü de bu kadar yakından görmek pek az yerde mümkündür…

Bir ülkenin en kuzey noktasında durmak insana tuhaf bir his verir. Arkanızda koskoca bir Anadolu, önünüzde bilinmeyene açılan bir deniz… Sabahattin Ali dalgaları duvarların ardından dinlemişti; burada ise ne duvar vardır ne de başka bir engel: yalnızca rüzgâr, köpük ve dalganın o eski şarkısı…

İnceburun ve dalgaların yonttuğu kıyı sırtları şimdi gümüşe işleniyor. Deli dalgalar hâlâ geliyor; aldırma gönül, aldırma…