Hamsilos Koyu Yüzüğü

Fiyort denince aklımıza hemen Norveç gelir; buzulların oyduğu derin, dar, dik yamaçlı koylar… Peki Karadeniz kıyısında, Sinop’un hemen yanında da bir “fiyort” olduğunu duysanız ne düşünürdünüz? Hamsilos Koyu, halk arasında Türkiye’nin tek fiyordu diye anılır; jeologlar buna ne der bilinmez, ama manzara bu iddianın hakkını verir…

Akliman’ın ormanlık yamaçları arasında denizin karaya doğru derin bir kıvrımla sokulduğu bu koy, dar ağzı ve korunaklı yapısıyla dışarıdaki Karadeniz’den bambaşka bir dünya gibidir. Dalgalar koyun ağzında hızını keser, içeride su neredeyse bir göl kadar durulur. Kıyıya kadar inen ormanlar suya yeşil bir gölge düşürür… Koyun ağzındaki kayalıklar, bu sakin iç dünyayı korumak için dikilmiş nöbetçiler gibidir; dışarıda olup bitenler, bu nöbetçilerin izni olmadan içeri pek sızamaz.

Koyun adına gelince… Hamsilos’un adının hamsiden geldiği, Karadeniz’in bu küçük, gümüş renkli balığının bir zamanlar sürü sürü bu koya girdiği anlatılır. Doğru mu, yanlış mı bilinmez; ama Karadeniz’de her hikâyenin er geç bir şekilde hamsiye bağlanması hiç de şaşırtıcı değil… Ne de olsa hamsi, bu denizin hem sofrası hem türküsüdür.

Hamsilos, Sinop’un kalabalığından yalnızca birkaç kilometre uzakta olmasına rağmen sanki başka bir zamanda yaşar. Sabah sisi koyun üzerinde oyalanır, balıkçı tekneleri sessizce kıyıya yanaşır, orman ile deniz arasındaki ince kumsalda yalnızca rüzgârın sesi duyulur… Yazın koyun serin sularına girenler dışarıdaki dalgaları yalnızca uzaktan duyar; kışın ise koy, fırtınadan kaçan tekneler için bir sığınağa dönüşür.

Bu kadraj, koyun derin kıvrımını ve onu saran ormanlık yamaçları gümüşün üzerinde yükseltiyor. Norveç’te değil Karadeniz’de; ama gümüşte, her fiyort kadar derin…