Erfelek Tatlıca Şelaleleri Yüzüğü

Bir şelale güzeldir, iki şelale daha güzel; peki ya yirmi sekiz şelale? Sinop’un güneyinde, Erfelek’in Tatlıca köyü yakınlarında, bir derenin ormanın içinden basamak basamak inerek oluşturduğu şelaleler, bu sorunun cevabını arayanları sessizce bekler…

Dere ormanın içinde kayadan kayaya, gölcükten gölcüğe atlayarak ilerler. Kimi şelale birkaç metreden sessizce süzülür, kimi daha yüksekten gürültüyle dökülür; her birinin altında küçük, berrak bir havuz oluşur. Yürüyüş yolu boyunca ilerleyenler, her dönemeçte yeni bir şelaleyle karşılaşmanın sevincini yeniden yaşar… Kimi şelalenin önünde durup fotoğraf çeker, kimi suya ayaklarını daldırıp serinler, kimi de yalnızca oturup sesi dinler; her birinin karşısında insan başka bir ruh hâline bürünür.

Tatlıca adı belki de suyun kendisinden gelir; bu kadar berrak, bu kadar serin bir suyun tatlı olmaması düşünülemez zaten. Kayın, gürgen, kızılağaç derenin iki yanında sık bir örtü oluşturur; güneş ancak yaprakların arasından süzülerek suya ulaşır… Ormanın zemininde eğrelti otları, yosun tutmuş taşlar, kökleri suya uzanan yaşlı ağaçlar… Burası, suyun ve yeşilin birbirine en çok yakıştığı yerlerden biridir. Karadeniz’in yağmurları da bu şelalelerin en büyük dostudur; her yağmur, basamakları yeniden doldurur.

Şelalelerin karşısında durunca insan suyun hiç acele etmediğini fark eder. Yirmi sekiz basamağı tek tek iner, her birinde biraz dinlenir, sonra yoluna devam eder. Belki de bize söylemek istediği bir şey vardır: yolun güzelliği varış noktasında değil, basamaklardadır…

Derenin şelalelerle indiği ormanlık vadi ve çevresindeki sırtlar şimdi gümüşe işleniyor. Yirmi sekiz şelalenin sesi, avuç içi kadar bir gümüşte sessizce saklanıyor…