Şahinkaya Kanyonu Yüzüğü

Bir kasabanın adı bir vezirden gelebilir mi? Vezirköprü’nün adı tam da böyle doğdu. 17. yüzyılda sarsılan Osmanlı’yı yeniden toparlayan sadrazam Köprülü Mehmed Paşa, gençliğini bu kasabada, o zamanki adıyla Köprü’de geçirmiş ve lakabını da buradan almıştı. Sonra kasaba, ona bir ad borcunu ödercesine Vezirköprü diye anılmaya başladı…

Kasabanın yakınında ise Kızılırmak kendine dar ve derin bir yol açmıştır: Şahinkaya Kanyonu. Irmağın milyonlarca yıl boyunca kayaları oyarak açtığı bu kanyon, Altınkaya Barajı’nın kurulmasıyla suyla dolmuş ve bugünkü hâlini almıştır. Yani bir zamanlar köpüklü bir ırmağın coştuğu yarıkta şimdi sakin, zümrüt yeşili bir su uzanır… Suyun rengi mevsime göre değişir; kimi zaman zümrüt, kimi zaman turkuaz, kimi zaman da gökyüzünün grisi…

Kanyonun duvarları sudan dimdik yükselir; tekneyle ilerleyenler iki yanlarında yükselen kayaların arasında kendilerini küçücük hisseder. Adını bu kayalarda yuva yapan şahinlerden aldığı söylenir; yukarıya bakıldığında bir kanat gölgesinin kayaların üzerinde kaydığını görmek hiç de zor değildir… Tekneyle kanyonun dönemeçlerinden geçerken her kıvrımda yeni bir manzara açılır; bir yanda sarp kayalar, bir yanda suya eğilen ağaçlar, yukarıda ise gökyüzünün ince bir şeridi…

Kızılırmak’ın bu bölümü, ırmağın Anadolu’daki uzun yolculuğunun en dramatik sahnelerinden biridir. Bozkırın geniş ovalarından geçip gelen ırmak burada dağlarla boğuşur, onları yarar ve Karadeniz’e doğru yoluna devam eder… Bu boğuşma milyonlarca yıl sürmüş, kazanan yine suyun sabrı olmuştur.

Bu kadraj, kanyonun dik duvarlarını ve suyun çevresindeki yüksek sırtları gümüşe işliyor. Bir vezirin kasabası, bir ırmağın kanyonu, bir şahinin gölgesi… Hepsi aynı gümüşte.