Ladik Gölü & Akdağ Yüzüğü

Bir gölün kıyısında, bir dağın eteğinde kurulmuş bir kasaba düşünün; kışın kar, yazın kuşlar, baharda ovanın bereketi… Ladik bütün bunları bir arada sunan nadir yerlerden biridir. Tek bir bakışta hem dağı hem gölü hem de ovayı görebileceğiniz yerler pek sık karşımıza çıkmaz. Peki bu kasabanın adı nereden gelir?

Ladik adının antik çağdaki Laodikeia’dan geldiği düşünülür. Anadolu’da bu adı taşıyan birçok antik kent vardı ve hepsi Helenistik dönemin kraliçelerinden birinin, Laodike’nin adını yaşatıyordu. Bir kraliçenin adı, asırlar içinde törpülenip kısalmış ve geriye yalnızca Ladik kalmıştır… Tarih, adları bazen böyle sessizce kısaltır.

Kasabanın yanı başındaki Ladik Gölü, sazlıklarıyla ve sığ sularıyla kuşların uğrak yeridir. Göç mevsiminde gölün üzerinde yüzlerce kanat çırpışı, sazların arasında gizlenen yuvalar, sabah sisinde yükselen sesler… Göl ovanın ortasında bir ayna gibi uzanır; arkasında da Akdağ’ın yamaçları yükselir. Leylekler baharda gölün çevresindeki çayırlarda dolaşır, balıkçıllar sazların kıyısında sabırla avını bekler; göl, her gelen misafirine yer açmayı bilir.

Akdağ, kış geldiğinde karla örtülür ve Samsun’un kayak yaylasına dönüşür. Karadeniz’e bu kadar yakın bir yerde kayak yapmak ilk duyanlara tuhaf gelebilir; ama bu dağlar kışın bol kar tutar ve yamaçlarında kayanlar bir yanda göle, bir yanda uzaktaki sırtlara bakarak iner… Yazın ise aynı yamaçlar yaylaya dönüşür; serin rüzgârlar, çiçekli çayırlar ve uzaktan görünen göl, şehrin sıcağından kaçanları buraya çağırır.

Bu kadraj, gölün uzandığı ovayı ve Akdağ’ın eteğindeki sırtları gümüşe taşıyor. Bir kraliçenin adı, bir gölün aynası, bir dağın karı… Ladik’in hikâyesi hepsini bir arada saklıyor.