Nebiyan Dağı Yüzüğü

Karadeniz’de yaz geldiğinde bir göç başlar. Sıcak ve nemli kıyılardan kaçanlar, ellerinde azıkları, yanlarında hayvanlarıyla yukarılara, yaylalara çıkar… Asırlardır süren bu yolculuk bir tatil değil, bir yaşam biçimidir; yayla, Karadenizli için serinliğin, bolluğun ve bayramın adıdır. Yayla yolu da bu yüzden bir yılın en çok beklenen yoludur.

Samsun’un yaylası da Nebiyan Dağı’dır. Şehrin arkasında yükselen bu dağın yamaçları kayın ormanlarıyla örtülüdür; derelerin arasında şelaleler saklanır, düzlüklerde yayla evleri toplanır. Yukarıdan bakıldığında bir yanda Karadeniz’in maviliği, öbür yanda sırt sırt uzanan ormanlar görünür… Dağın yüksek düzlüklerine gün doğumunu izlemek için çıkanlar, sabahın ilk ışığında denizin üzerinde yükselen güneşi görür; Karadeniz bir anda altın rengine bürünür…

Kayın ormanları sonbaharda Nebiyan’a ayrı bir renk verir. Yapraklar önce sararır, sonra turuncuya, bakıra döner ve rüzgârla birlikte yere dökülür; orman zemini yaprakların halısıyla kaplanır. Kışın ise dağ karla örtülür, yollar kapanır ve Nebiyan yeniden kendi sessizliğine çekilir… Yağmurdan sonra ormanda yürüyenler ıslak toprağın ve yaprakların kokusunu içlerine çekerken, bir derenin şırıltısına ya da bir şelalenin uğultusuna doğru yönelir.

Yazın yayla evlerinin önünde yakılan ateşler, akşam olunca kemençenin ve türkülerin sesiyle birleşir. Karadeniz’in o hızlı, coşkulu horonu bu düzlüklerde oynanır; ayakların vuruşu dağın sessizliğine bir ritim ekler, sis bile bu ritme uyup yamaçlarda bir aşağı bir yukarı dolaşır gibidir… Yaylada geceler, çoğu zaman sabaha kadar sürer.

Nebiyan’ın ormanlık sırtları ve yaylalara uzanan vadileri şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Yaz geldiğinde yine aynı göç başlayacak; dağ ise hep aynı yerde, bekliyor olacak…