Pokut & Sal Yaylaları Yüzüğü

Bir evi, yılın yalnızca üç dört ayı oturmak için yapar mısınız? Karadeniz’in yayla insanı yapar; hem de asırlardır… Çamlıhemşin’in yukarısında, iki bin metre dolaylarında bir sırtın üzerinde duran Pokut Yaylası’nın evleri, işte bu inatçı sevdanın eseridir.

Taş temellerin üzerine oturtulmuş ahşap evler, sırtın kenarına sıra sıra dizilir; önlerinde geniş çayırlar, arkalarında ormanlık yamaçlar… Evler birbirine öyle yakın durur ki komşuluk burada bir tercih değil, neredeyse bir zorunluluktur. Kış boyunca karın altında sessizce bekleyen bu evler, yaz gelip de sahipleri yukarı çıktığında yeniden canlanır. Bacalar tüter, kapılar açılır, çocuk sesleri çayırlara yayılır. Pokut’tan bir yürüyüş mesafesindeki Sal Yaylası da aynı sevdanın bir başka yurdudur; iki yayla, birbirine selam verir gibi karşılıklı durur.

Pokut’u meşhur eden şey ise çoğu zaman ayaklarının altındadır. Öğleden sonra denizden yükselen bulutlar vadileri doldurur ve yayla, beyaz bir denizin üstünde yüzen bir ada gibi kalır. Hemşinlilerin yaz ortasında kutladığı şenlikler, tulumun sesi, horonun halkası… Bütün bunlar sanki bulutların üstünde, göğe biraz daha yakın bir yerde olur.

Aslına bakarsak yayla evinin asıl sahibi, içinde oturanlar değil, onu her yıl yeniden açmak için dağa tırmananların sabrıdır. Kapıyı açan el değişir, kuşaklar geçer; ama ev, her baharın sonunda aynı ayak seslerini bekler… Belki de bu yüzden Pokut’un kapıları hiçbir zaman gerçekten kapanmaz; yalnızca bir kış boyunca aralık kalır.

Bu kadraj Pokut ve Sal’ın oturduğu sırtları, aralarındaki çayırları ve aşağıda bulutların dolduğu vadileri avuç içi kadar gümüşe sığdırıyor. Yılın birkaç ayı için kurulan evlerin sevdası ise, gümüşte olduğu gibi, yıl boyu sürüyor…