Anzer Yaylası Yüzüğü

“Bal bal demekle ağız tatlanmaz” der atalarımız. Doğrudur; ama bazı yerlerin adı anıldığında, insanın dilinin ucuna gerçekten de bir tatlılık gelir. Anzer bu adlardan biridir…

İkizdere’nin yukarısında, çiçekli yüksek düzlüklerde uzanan Anzer, resmî kayıtlarda Ballıköy adını taşır. Bu ad tesadüf değildir: yaylanın çayırlarında, pek çoğu bu dağlara özgü sayısız çiçek türü açar; arılar da bu çiçeklerin özünü, dünyanın en kıymetli ballarından biri sayılan Anzer balına dönüştürür. Azlığıyla, kokusuyla ve fiyatıyla tanınan bu bal için kavanozun kapağını açan, bir yaylanın bütün çiçeklerini birden koklar… Köyün ahşap evleri de yamaçlara yayılmış hâliyle, bu çiçek denizinin kıyısına kurulmuş küçük bir liman gibidir.

Aslına bakarsak Karadeniz’in balı her zaman bu kadar masum olmamıştır. Antik çağda bu dağlardan geçen On Binler’in askerleri, orman gülünün çiçeklerinden yapılan “deli bal”ı yiyip sarhoş gibi yere serilmiş; Strabon da benzer bir balın Roma askerlerinin başına büyük işler açtığını anlatır. Anzer’in balı ise bu hırçın akrabasından çok uzaktır; o, yaylanın sakin ve bereketli yüzüdür.

Yaz ortasında yayla çiçeğe keser; mor, sarı, beyaz… Arılar sabahın serinliğinde çayırlara dağılır, akşam kovanlarına döner. Ve bütün bu sessiz emek, yazın sonunda birkaç kavanozluk bir mucizeye dönüşür. Arıcılar kovanlarını gözbebekleri gibi korur; her kavanoz, bir yaz boyunca verilen emeğin sessiz bir hesabıdır.

Bu kadraj Anzer’in çiçekli düzlüğünü, çevresindeki yüksek sırtları ve İkizdere’ye doğru inen vadileri gümüşün üzerinde kabartıyor. Bal bal demekle ağız tatlanmaz belki; ama bu yaylanın adını anmak bile, insanın içine bir yaz sabahının kokusunu getirir…