Fırtına Vadisi & Zilkale Yüzüğü

Bir dereye neden “Fırtına” adı verilir? Onu bir kez, bahar yağmurlarından sonra kıyısında durup dinlemek yeter. Kaçkarlar’ın karlarından beslenen su, vadinin dibinde köpüre köpüre, taşlara çarpa çarpa öylesine bir öfkeyle akar ki adını ona kimin koyduğunu sormaya gerek kalmaz…

Fırtına Deresi’nin üzerinde, vadi boyunca sıralanan tek kemerli taş köprüler durur. İki yakayı birbirine bağlayan bu zarif kemerler, sanki suyun öfkesine karşı sabırla eğilmiş sırtlar gibidir. Bazıları öylesine dar ve yüksektir ki üzerinden geçerken insan, suyun sesiyle birlikte kendi kalp atışını da duyar. Köprüleri yapan ustaların adları çoğunlukla unutulmuştur; ama köprüler, her selde, her taşkında yerinde kalarak onların ustalığını hâlâ anlatır.

Vadinin yukarısında, sarp bir kayalığın üzerinde ise Zilkale yükselir. Ormanın içinden, sisin arasından beliren bu kalenin kimin tarafından ve ne zaman yaptırıldığı hâlâ tartışılır; kimi Bizans dönemine, kimi Trabzon İmparatorluğu’na, kimi ise daha sonraki asırlara tarihler. Kesin olan tek şey, kalenin vadiyi yukarıdan gözetlediğidir. Adının nereden geldiği bile bir sır… Rivayetler çoktur; ama hiçbiri Fırtına’nın sesini bastıracak kadar yüksek değildir.

Bugün bu vadide rafting botları köpüklü sulara dalar, yürüyüşçüler köprülerin üzerinden geçerek yaylalara tırmanır. Vadinin yukarısında Çat’a, oradan Elevit’e ve Palovit’e uzanan yayla yolları başlar; yazın bu yollarda göç eden sürüler, kışın ise yalnızca karın sessizliği… Dere ise asırlardır olduğu gibi, kimseye aldırmadan, kendi fırtınasını sürdürür…

Bu kadraj Fırtına Vadisi’nin derin yatağını, iki yanındaki dik yamaçları ve Zilkale’nin üzerinde durduğu kayalık sırtı gümüşe taşıyor. Bir derenin öfkesi, bir kalenin sessizliği; ikisi de şimdi aynı gümüşte…