Perşembe Yaylası Yüzüğü

Bir dere neden dümdüz akmaz? Yolunu kısaltmak varken neden sağa sola kıvrılır, dönüp dolaşır, sanki geldiği yere geri dönmek ister gibi yeniden kıvrılır? Bunun bilimsel bir açıklaması elbette var; ama Aybastı’nın yukarısındaki Perşembe Yaylası’na bakınca insan, derenin bunu yalnızca keyfinden yaptığına inanmak ister…

Yaylanın geniş ve dümdüz düzlüğünde, acele etmeyi hiç bilmeyen bir dere sağa sola kıvrılarak ilerler; sanki yolunu değil, zamanı uzatmak ister gibi… Yukarıdan bakıldığında çimenlerin arasına düşürülmüş parlak bir kurdeleye benzer. Karadeniz’in en çok fotoğraflanan düzlüklerinden biri sayılması da bundandır.

Yazın dere boyundaki çayırlarda sürüler otlar, çiçekler açar; sabahları çimenlerin üzerine çiy düşer, derenin kıvrımlarında gökyüzü parça parça yansır. Kışın ise düzlük karla örtülür ve menderesler beyaz bir sayfanın üstüne atılmış ince bir imza gibi kalır… Mevsim hangisi olursa olsun dere acele etmez; kıvrımlarından birini bile eksik bırakmaz.

Yayla, Karadeniz insanının yaz yurdudur. Kar çekilince köylerden yukarı göç edilir; hayvanlar otlaklara salınır, ahşap evlerin bacaları yeniden tüter, horon halkaları kurulur… Ve bu düzlükte zaman, derenin kıvrımları kadar yavaş akar. Buraya kadar tırmanıp da acele eden biri, doğrusu, yaylanın ona anlatmak istediği şeyi pek duymamış demektir.

Bu kadraj Perşembe Yaylası’nın düzlüğünü, onu çevreleyen sırtları ve o dolambaçlı dereyi gümüşe işliyor. Keyfinden kıvrılan o dere, şimdi de gümüşün üzerinde aynı sabırla akmaya devam ediyor…