Hacıbektaş Yüzüğü

“Eline, diline, beline sahip ol.” Hacı Bektaş Veli’ye atfedilen bu öğüt, asırlardır Anadolu’nun dilinden düşmez. Üç kelime; ama bir ömre yetecek kadar ağır… Peki bu sözlerin sahibi, Horasan’dan kalkıp Anadolu’nun ortasında bir köye yerleştiğinde, o küçük yerin bir gün kendi adıyla anılacağını tahmin etmiş midir?

Hacı Bektaş Veli on üçüncü yüzyılda Horasan’dan Anadolu’ya geldi ve bugünkü Hacıbektaş’a, o zamanki adıyla Sulucakarahöyük’e yerleşti. Sevgiye, hoşgörüye ve bilgiye dayanan bir yolun temellerini burada attı; “Makalat” adlı eserinde anlattıklarıyla çevresinde toplananlara yol gösterdi… Düşünceleri kitaplardan çok sözle, nefeslerle, sohbetlerle kuşaktan kuşağa aktarıldı. Onun ardından dergâh, asırlar boyunca Anadolu’nun dört bir yanından gelenlerin uğrak yeri oldu; bir köy, bir düşüncenin adıyla anılır oldu.

Bugün müze olarak ziyaret edilen dergâhın avlularında dolaşırken, Kırklar Meydanı’nın sessizliğinde, Balım Sultan’ın türbesinin önünde insan bir an durur. Taşların arasında, asırlar boyunca burada söylenmiş nefeslerin, çalınmış sazların, edilmiş sohbetlerin fısıltısı dolaşır sanki… Dergâhın aşevindeki büyük kazan ise gelen her yolcuya aynı sofrayı kurmanın, kimseyi kapıdan çevirmemenin simgesi olarak anılır. Her yıl ağustosta düzenlenen anma törenlerinde ise kasaba, Anadolu’nun her köşesinden gelen misafirlerle dolar taşar.

Kasabanın çevresinde Orta Anadolu’nun geniş platoları uzanır; bozkırın sarısı, göğün mavisi, rüzgârın uğultusu… Bu kadraj, dergâhın kasabasını ve çevresindeki platoları gümüşe işliyor. Eline, diline, beline sahip olmaya çalışan hepimize…