Harbiye Şelaleleri Yüzüğü

Ovidius, ‘Dönüşümler’de, Apollon’un peşinden koştuğu Daphne’nin kaçarken bir defne ağacına dönüşmesini anlatır. Umudunu yitiren Apollon ağaca sarılır ve “Madem eşim olamazsın, hiç değilse benim ağacım olacaksın” der. O günden sonra defne, Apollon’un kutsal ağacı olur… Peki bu kovalamaca nerede geçti? Antakyalılar asırlarca bu sorunun cevabını bildiklerini söylediler: Daphne, yani bugünkü Harbiye.

Seleukoslar döneminde Daphne, Antiokheia’nın hemen güneyinde, defne ve servi korularının arasında yükselen bir Apollon tapınağıyla ünlendi. Kaynaklardan fışkıran sular, gölgeli yollar, bahçeler ve köşkler… Burası antik şehrin sayfiyesi, zenginlerin serinlediği, şairlerin ilham aradığı bir yerdi. Apollon tapınağı ise MS 362’de çıkan bir yangında kül oldu; kimi bunu kazaya, kimi bir intikama bağladı. Tanrının evi yandı ama defneler kaldı.

Harbiye’nin şelaleleri, bu kadim kaynakların bugünkü sesidir. Su, kayaların arasından basamak basamak dökülür; ağaçların gölgesinde oturan biri, bu sesin asırlardır hiç susmadığını düşünmeden edemez. Ve Hatay’dan dönen her misafirin çantasında bir kalıp defne sabunu bulunması da, Apollon’un gönül yarasının bu topraklarda pek de unutulmadığını gösteriyor olsa gerek…

Bir zamanlar tanrıların ve ölümlülerin hikâyelerine sahne olan bu vadi, bugün ailelerin piknik yaptığı, çocukların suya ayak soktuğu bir yer. Belki de efsanelerin en güzel yanı budur; tanrılar gider, ağaçlar kalır… Suyun sesi, çocukların kahkahası ve defnelerin arasından süzülen ışık; antik şairler burada ilham arıyordu, bugün de bu vadide bir öğleden sonra geçiren herkes kendini biraz şair hisseder.

Şelalelerin açıldığı vadi ve defne ormanlarının örttüğü yamaçlar şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Apollon’un dediği gibi; eşi olamasa da, bu topraklar hâlâ onun ağacını büyütüyor…