Arsuz Yüzüğü

Bazı yerler tarihe gürültüyle girer, bazıları sessizce… Peki bir kıyının sakinliği asırlar boyunca nasıl korunur? Belki de cevap, dağların denize kavuştuğu, yolların burada biraz yavaşladığı Arsuz’dadır. Haritada küçük bir nokta gibi duran bu kıyı, yakından bakıldığında büyük bir sükûnet saklar.

Arsuz, Amanos Dağları’nın yamaçlarının İskenderun Körfezi’ne indiği bir kıyıdır. Antik çağda burada Rhosos adında küçük bir liman şehri vardı ve Arsuz adının bu eski addan geldiği söylenir. Seleukoslar ve Romalılar döneminde Rhosos, büyük komşusu Antiokheia’nın gölgesinde, kendi halinde bir kıyı şehri olarak yaşadı. Tarih kitapları ondan pek az söz eder; ama belki de bu sessizlik, Arsuz’un en büyük şansıdır.

Arsuz Çayı, dağlardan inip burada denize kavuşur. Çayın ağzında balıkçı tekneleri, kıyıda eski taş evler, arkada ise yeşil yamaçlar… Deniz burada genellikle sakindir, akşamüstleri körfezin karşı kıyısındaki dağlar ufukta yavaş yavaş kararır. Arsuz’da zamanın biraz daha yavaş aktığını söyleyenlere pek de itiraz etmemek gerek… Yazın kıyıdaki kahvelerde demlenen çay, kışın dağlardan inen serin rüzgâr; burada mevsimler de telaşsız yaşanır.

Belki de bazı yerlerin görevi, büyük hadiselere sahne olmak değil, o hadiselerden sonra insanların dinlenebileceği bir kıyı olmaktır. Asırlar boyunca ordular Belen’den geçti, gemiler İskenderun’a yanaştı; Arsuz ise hep aynı yerde, dağın eteğinde, denize bakarak bekledi… Ve her akşam güneş körfezin sularına gömülürken, bu kıyı bir gün daha sessizce tarihe eklendi.

Amanos’un denize uzanan yamaçları, çayın ağzı ve sakin kıyı şeridi şimdi gümüşe işleniyor. Gürültüsüz bir tarih, gümüşün üzerinde de sessizce duruyor…