Girlevik Şelalesi Yüzüğü

Suyun da bir uykusu var mıdır? Erzincan’ın Çağlayan vadisinde, Girlevik’in kayalıklarına kışın bakanlar bu soruya tereddütsüz “evet” der. Çünkü bu şelale, adını taşıdığı vadiye yakışır biçimde yılın büyük bölümünde taşar, çağlar, coşar; ama ayaz bastırdığında, bütün o coşkunun ortasında birden uykuya dalar…

Kış, Girlevik’in en şaşırtıcı mevsimidir. Kayalıklardan basamak basamak dökülen su, ayaz bastırdıkça yavaşlar, ağırlaşır ve sonunda kendi hareketinin içinde donup kalır. Şelalenin yerinde kayalara asılı buzdan perdeler, sarkıtlar, camdan örülmüş sütunlar belirir… Sanki su, akmaktan bir süreliğine vazgeçip bir heykele dönüşmeye karar vermiştir. Güneş vurduğunda bu buz perdeler maviye, yeşile, gümüşe çalan renklerle parıldar; gün ortasında birkaç damla çözülür, akşam yeniden donar.

Baharla birlikte bu heykel çözülür. Önce ince bir sızıntı, sonra bir fısıltı; derken dağlardan inen karların suyu karışır ve şelale yeniden gürlemeye başlar. Yazın ise vadinin serinliği, kıyıdaki ağaçların gölgesi ve suyun sesi, ovanın sıcağından kaçanların sığınağı olur. Kayaların üzerindeki yosunlar, serpintiyle ıslanan ağaçlar ve dibe vuran ışık, şelalenin çevresine küçük ve serin bir dünya kurar.

Aslına bakarsak Girlevik bize suyun iki yüzünü birden gösterir: bir yanda duramayan, taşan, çağlayan bir deli gönül; öbür yanda sabreden, bekleyen, donup kalmayı bilen bir ağırbaşlılık. Belki de suyun asıl sırrı budur. Hangisinin daha güzel olduğunu, orasını kışın ve yazın gelip görenlere bırakmak lazım…

Bu kadraj, şelalenin döküldüğü kayalıkları, Çağlayan vadisinin kıvrımlarını ve çevresindeki sırtları gümüşe işliyor. Suyun uykusu kısa sürer; ama gümüşün üzerinde, o donmuş ân hiç uyanmadan bekliyor…