Ergan Dağı Kolyesi

Bir dağ, bir şehre ne kadar yakın olabilir? Erzincan ovasında durup güneye baktığınızda bu sorunun cevabı neredeyse ayaklarınızın dibinde belirir; çünkü orada, ovanın hemen kenarından göğe doğru tırmanan Ergan Dağı durur. Öylesine yakındır ki şehirden bakan, yamaçlarındaki kar lekelerini tek tek sayabileceğini sanır…

Ergan’ın en şaşırtıcı yanı, şehre olan yakınlığıdır. Ovanın düzlüğünden kalkan bir yol, kısa bir mesafede sizi üç bin metreye yaklaşan yüksekliklere çıkarır. Bir yanda meyve bahçeleri, tarlalar, şehrin telaşı; öbür yanda karın sessizliği, rüzgârın uğultusu… Yükseldikçe ağaçlar seyrekleşir, yerini çayırlara ve kayalara bırakır; hava incelir, sesler azalır. İki dünya arasında birkaç kilometre var; ama sanki birkaç mevsim.

Kışın dağın yamaçları kayakçılarla dolar; pistlerden aşağı süzülenler, ovanın manzarasını ayaklarının altında bulur. Yazın ise aynı yamaçlar yaylacıların, çiçek toplayanların, serinlik arayanların olur. Şehirde yaşayanlar için iş ya da okul çıkışı kayağa gitmek burada bir hayal değil, birkaç kilometrelik bir yolculuktur. Bu dağ, anlaşılan o ki hiçbir mevsimde yalnız kalmayı pek sevmiyor.

Yükseklerden bakıldığında Erzincan ovası bir tepsi gibi serilir; karşıda Keşiş Dağları’nın duvarı yükselir, ortada Karasu kıvrılarak akar. Akşamüstü güneş ovaya eğildiğinde, dağın uzun gölgesi yavaş yavaş, sanki bir selam gibi şehre doğru uzanır. Böyle bir manzarada insan, bir ovayı gerçekten tanımak için önce ona yukarıdan bakmak gerektiğini anlar…

Bu kadraj, ovadan zirveye yükselen yamaçları, dağın derin vadilerini ve sırtların keskin çizgilerini gümüşe taşıyor. Şehrin kapısının önündeki, ovayı yukarıdan seyreden dağ şimdi bir avuç gümüşün üzerinde; bundan daha yakını, herhalde olamaz…