Keşiş Dağları & Esence Yüzüğü

Bir dağa neden “keşiş” adı verilir? Belki yamaçlarında bir zamanlar inzivaya çekilenler yaşadığı için, belki de karla kaplı sırtları uzaktan bakıldığında dünyadan elini eteğini çekmiş bir derviş gibi göründüğü için… Rivayetler çeşitli, hangisinin doğru olduğu da meçhul; ama Erzincan’ın kuzeyinde yükselen bu duvarın adına yakışır bir sükûnet taşıdığında herkes hemfikirdir.

Keşiş Dağları, Erzincan ovasının kuzey sınırını çizer ve en yüksek noktası Esence zirvesiyle üç bin beş yüz metreyi aşar. Ovadan bakıldığında dağ neredeyse dik bir duvar gibi yükselir; yazın bile yüksek çukurlarında kar lekeleri eksik olmaz. Sabahın ilk ışıkları önce onun doruklarına vurur, sonra yavaş yavaş ovaya iner; şehir güne, Keşiş’in parlayan sırtlarına bakarak başlar.

Bu duvarın sırrı, yerin derinliklerinde saklı. Erzincan ovası, Kuzey Anadolu Fayı boyunca çökmüş bir çanaktır; Keşiş Dağları ise bu çanağın kuzey kenarında yükselen sırttır. Yani ova ile dağ, aynı hadisenin iki yüzüdür: biri çöker, öteki yükselir… Tabiatın bu sessiz terazisi, milyonlarca yıldır işlemeyi sürdürüyor.

Dağın yamaçlarında yaylalar, derin vadiler ve kayalıklar arasında saklanan pınarlar vardır. Çobanlar yazın sürülerini yükseklere çıkarır; yaylalardaki çadırlardan yükselen dumanlar dağın sükûnetini bozmaz, aksine ona eşlik eder. Kış geldiğinde ise dağ yeniden kendi inzivasına çekilir. Adını hak eden bir keşiş gibi: kalabalığa kısa bir süre kapısını açar, sonra yine yalnızlığına döner…

Bu kadraj Keşiş Dağları’nın sırtlarını, Esence zirvesine tırmanan yamaçları ve ovaya inen derin vadileri gümüşün üzerinde yükseltiyor. Dünyadan elini eteğini çekmiş o derviş, şimdi bir avuç gümüşte, ovaya bakarak aynı sükûnetle bekliyor…