Erikli & Saros Körfezi Yüzüğü

Eski Yunanlılar bu körfeze Melas Kolpos, yani “Kara Körfez” derdi. Peki Trakya’nın en berrak sularına sahip bir körfeze neden “kara” denir? Kimine göre ad, körfeze dökülen ve “kara” anlamına gelen Melas ırmağından gelir; kimine göre ise kıyıdan birkaç adım sonra birden laciverde, oradan neredeyse karaya dönen o derin renginden… Saros’ta denize bakan herkes, bu adın bir hakaret değil bir hayranlık olduğunu hemen anlar.

Saros Körfezi, bir yanıyla Trakya’nın, öbür yanıyla Gelibolu Yarımadası’nın arasına sokulmuş uzun ve derin bir koldur. Suyunun berraklığı, deniz çayırları ve renkli canlılarıyla dalgıçların en sevdiği sulardan biridir. Tabanında ise görünmez bir hat uzanır: Kuzey Anadolu Fayı, Marmara’yı geçtikten sonra buradan Ege’ye doğru ilerler… Yani bu sakin görünen suyun altında, yeryüzünün en hareketli çizgilerinden biri yatar.

Körfezin kuzey kıyısındaki Erikli ise Trakya’nın deniz kapısı gibidir. Uzun kumsalı ve serin suyuyla yazları Keşan’dan, Edirne’den, hatta İstanbul’dan gelenleri ağırlar. Gün batımında güneş körfezin ufkuna doğru alçalırken sular önce altın, sonra mor, en sonunda da gerçekten kara bir renge bürünür… Eskiler haklıymış demek.

Yaz bitince Saros’un kıyıları neredeyse bütünüyle boşalır. Kumsalda yalnızca rüzgârın taşıdığı kum ve kıyıya vuran dalgaların sesi kalır; körfez, kalabalık gidince kendi rengine, kendi sessizliğine döner… Belki de eskilerin bu suya “kara” demesinin bir sebebi de budur: gerçek derinliğini ancak kimse bakmıyorken göstermesi. Kış aylarında esen poyraz ise kıyıdaki sazları eğip bükerken sanki o eski adı fısıldar.

Erikli’nin kumsalı, Saros’un kıyısı ve ardındaki Trakya sırtları bu kadrajda gümüşe işleniyor. Kara Körfez’in en berrak hâli, şimdi gümüşün parıltısında…