Honaz Dağı Yüzüğü

Bahar gelip ova ısındığında bile Denizli’nin sokaklarından başınızı kaldırdığınızda, şehrin tepesinde karını hâlâ üzerinden atamamış bir zirve görürsünüz. Ege denince aklımıza zeytinlikler, koylar, masmavi kıyılar gelir; peki Ege’nin en yüksek zirvesinin denizden bu kadar uzakta, bir ovanın hemen kıyısında yükseldiğini kaç kişi bilir? İşte Honaz; Ege’nin damına kurulmuş o beyaz başlı dev…

Dağın kuzey eteğinde, bugün sessiz bir höyükten ibaret görünen toprağın altında, bir zamanlar Kolossai adında ünlü bir şehir yatıyordu. Herodot, Pers kralı Kserkses’in ordusuyla bu şehirden geçtiğini anlatırken, Lykos ırmağının orada yerin altına dalıp gözden kaybolduğunu yazar. Şehir yünleriyle ve o yünlere verdiği renkle ünlüydü; sonradan Pavlus’un Koloselilere yazdığı mektupla Kutsal Kitap’a da girdi… Bir zamanlar adını uzak diyarlara duyuran şehir, bugün yalnızca bir tümseğin sessizliğinde yaşıyor.

Honaz ise bütün bu olup bitenlere yukarıdan bakmakla yetindi. Kuzey yüzü ovadan neredeyse bir duvar gibi dikilir; derin vadileri, çam ormanları ve kayalıklarıyla bugün bir millî parktır. Eteklerinde yetişen kirazlar da dağın adıyla anılır; öyle ki haziranda yolu Honaz’a düşen, dağın karından çok kirazından söz ederek döner…

Karını geç atan, kirazını erken veren bir dağ… Ne de tuhaf bir cömertlik; biri serinliğini, öbürü tatlılığını aynı yamaçlardan dağıtır.

Bu kadraj; Honaz’ın sarp yamaçlarını, derin vadilerini ve zirveye tırmanan sırtlarını gümüşün üzerinde yükseltiyor. Ege’nin damı, şimdi avuç içi kadar bir yerde…