Laodikeia Yüzüğü

Kutsal Kitap’ın son bölümü Vahiy’de, Anadolu’daki yedi kiliseye yazılmış mektuplar vardır. Bunların sonuncusu Laodikeia’yadır ve pek de iltifat içermez: kentin halkına “ne soğuk ne sıcak” oldukları, ılık kaldıkları söylenir… Peki bir şehri ılıklıkla suçlamak ne demektir? Cevap, belki de bu platonun hemen çevresinde saklıdır.

Lykos Vadisi’nde üç kent yan yana yaşardı: bir yanda sıcak kaplıcalarıyla Hierapolis, öbür yanda dağdan inen soğuk sularıyla Kolossai, ortada ise suyunu uzaklardan kanallarla getirmek zorunda kalan Laodikeia. Kimi araştırmacılara göre o meşhur ılıklık, uzun yoldan gelip ne sıcaklığı ne serinliği kalan bu sudan başka bir şey değildi… Yani şehir, suçlamaların bile en coğrafi olanına maruz kalmıştı.

Kenti Selevkos kralı II. Antiokhos kurmuş ve karısı Laodike’nin adını vermişti. Bankerleri, yumuşak siyah yünleri ve göz hastalıklarına iyi geldiği söylenen merhemiyle zenginleşen Laodikeia, asıl gücünü bir felaketin ardından gösterdi. Tacitus’un anlattığına göre büyük bir deprem kenti yıktığında, halk Roma’dan yardım istemeden şehrini kendi imkânlarıyla yeniden ayağa kaldırmıştı. Gururun da bir rengi olsaydı, herhalde o siyah yünün rengi olurdu…

Bugün kazılarla yeniden gün yüzüne çıkan sütunlu caddeleri, tiyatroları ve agorasıyla Laodikeia, Pamukkale’nin beyaz yamaçlarına karşıdan bakan bir tanık gibi durur. Ne soğuk ne sıcak; ama asla sönük değil…

Bu kadraj, antik kentin oturduğu platoyu ve Lykos Vadisi’ne inen yamaçlarını gümüşe işliyor. Ilık bir suyun, gururlu bir şehrin ve bir mektubun hatırasıyla…