Yedigöller Yüzüğü

“Sonbahar, her yaprağın bir çiçek olduğu ikinci bir bahardır” der Albert Camus. Bu sözü sınamak isteyen biri ekim ayında Yedigöller’in yolunu tutmalı; çünkü orada kayınlar, gürgenler ve meşeler aynı anda çiçek açmış gibi yanar, sarının, turuncunun, kızılın bin bir tonu suyun üzerine dökülür…

Peki neden yedi göl? Bolu’nun kuzeyindeki bu vadide bir zamanlar tek bir dere akıyordu. Yamaçlardan kopan toprak ve kaya kütleleri dereyi yer yer tıkayınca, önü kesilen sular basamak basamak birikti ve birbirine akan yedi göl ortaya çıktı: Büyükgöl, Deringöl, Seringöl, Nazlıgöl, Sazlıgöl, İncegöl ve Kurugöl… Her birinin adı sanki kendi huyunu anlatır; biri derin, biri nazlı, biri sazlarla örtülü, biri de adına bakılırsa pek su tutmaya niyetli değil.

Yedigöller 1965’te milli park ilan edildi ve o günden bu yana orman burada kendi kurallarıyla yaşıyor. Sabahın erken saatlerinde, sis göllerin üzerinden henüz kalkmamışken, bu ormanın asıl sahiplerinden biriyle, bir karacayla ya da bir geyikle göz göze gelmek hiç de şaşırtıcı değildir; misafir olan biziz, onlar ev sahibi… Kamp ateşlerinin başında geçen geceler, göl yüzeyinden kalkan sabah buğusu, yaprakların arasından süzülen ilk ışık… Burada bir gün, şehirde geçen bir haftadan daha uzun sürer.

Gölden göle yürürken insan suyun sabrını düşünmeden edemiyor. Bir heyelan, bir set, bir birikinti ve bir sonraki basamağa taşan fazlası… Tıpkı bir ömrün biriktirdikleri gibi, her göl kendinden sonrakini besler; hiçbiri kendi suyunu yalnızca kendine saklamaz.

Bu kadraj, basamak basamak inen o vadiyi ve gölleri kucaklayan ormanlık sırtları gümüşe işliyor. Camus’nün ikinci baharı artık mevsimleri beklemeden, her gün orada…