Kartalkaya Yüzüğü

Kartallar neden hep en yükseğe yuva kurar, hiç düşündünüz mü? Belki aşağıdaki dünyanın gürültüsünden uzak durmak, belki de her şeyi tek bir bakışta görebilmek için… Köroğlu Dağları’nın iki bin metre dolaylarındaki bu sırtlara adını veren kaya da, adına bakılırsa, bir zamanlar kartalların mekânıydı; bugün ise kış geldiğinde insanlar da kartallara özenip bu yüksekliğe tırmanıyor.

Kartalkaya, Bolu’nun güneyinde, sarıçamların ve köknarların kar altında eğildiği yamaçlarda kurulmuş bir kayak merkezi. Kuzeyden gelen nemli hava bu dağlara çarpıp bol kar bırakır; yamaçlar kışın aylarca beyaz kalır. Karadeniz’in yağmuru ile yaylanın soğuğu burada buluşur ve ortaya bembeyaz bir sabır çıkar… Yamaçlardan aşağı kayanların arkasında bıraktığı ince izler bir sonraki kar yağışıyla silinir; dağ, kendisine yazılan her satırı sabırla temizleyip yeni bir sayfa açar…

Ama bu dağların hafızası kayaktan çok daha eskidir. Aynı sıradağlar, halkın dilinde Bolu Beyi’ne kafa tutan Köroğlu’nun adını taşır; kar yağdığında bile sanki bir yerlerden Kırat’ın nal sesleri, bir ok gıcırtısı duyulacakmış gibidir. Tarih ile efsane burada, kar ile toprak gibi birbirine karışmıştır…

Kış bittiğinde kar çekilir, yamaçlar yeşile döner; teleferik direkleri yalnız kalır ve dağ yeniden kendi sessizliğine gömülür. Belki de Kartalkaya’nın asıl güzelliği her mevsim başka bir yüz gösterebilmesidir: kışın bembeyaz bir oyun alanı, yazın serin ve kokulu bir orman, sonbaharda sisli bir bekleyiş…

Köroğlu Dağları’nın o yüksek sırtları ve aralarına sokulan derin vadiler şimdi avuç içi kadar gümüşe sığıyor. Kartalların neden en yükseğe yuva kurduğunu ise bu sırtlara bir kez bakan anlar…