Abant Gölü Yüzüğü

“Göl, manzaranın en güzel ve en anlamlı yüzüdür; yeryüzünün gözüdür o, içine bakan kendi doğasının derinliğini ölçer” der Henry David Thoreau, ‘Walden’ isimli kitabında. Peki yeryüzünün bu gözü bir gün kendiliğinden açılabilir mi? Abant’a bakınca cevabın evet olduğunu görürüz; çünkü bu göl, bir dağ yamacının kayıp bir vadinin ağzını kapatmasıyla doğmuştur…

Heyelan dediğimiz o sert hadise, burada bir yıkımla değil bir armağanla sonuçlanmış; önü kesilen sular birikmiş, birikmiş ve köknar ormanlarının arasında, bin üç yüz metreyi aşan bir yükseklikte bu sakin aynayı meydana getirmiştir. Gölün etrafını saran köknarlar suya öyle dik ve öyle sık bakar ki, rüzgârın durduğu sabahlarda ormanın hangisi, yansımasının hangisi olduğunu kestirmek güçleşir…

Abant’ın sularında yalnızca ormanın yansıması yoktur üstelik. Bu göle özgü Abant alabalığı asırlardır bu soğuk sularda yaşar; dünyanın başka hiçbir yerinde doğal olarak bulunmayan bir balığın bütün evreni, bir kıyıdan öbürüne yürüyerek dolaşılabilecek bir gölden ibarettir. Düşünün bir kere; bizim “küçük dünya” diye sızlandığımız şeyi, o kendine yetecek kadar büyük bulmuştur…

Kışın göl kıyısı karla örtülür, köknarların dalları beyaz bir yükün altında eğilir; sonbaharda ise kayınlar yeşilin arasına kızıl ve sarı fırçalar sürer. Mevsim hangisi olursa olsun gölün kıyısını dolaşanlar çoğu zaman aynı şeyi yapar: durur, suya bakar ve bir süre hiç konuşmaz… Kıyı boyunca dolaşan atların nal sesleri bile bu sessizliği bozmaz, yalnızca ona hafif bir ritim ekler.

Gölü çevreleyen ormanlık sırtlar ve heyelanın bıraktığı o çanak, şimdi gümüşün üzerinde yükseliyor. Thoreau haklıydı belki de; yeryüzünün gözüne uzun uzun bakan, sonunda kendi derinliğini ölçer…