Tatvan Yüzüğü

Bir tren göle nasıl biner? Kulağa bir bilmece gibi gelse de Tatvan’da bu sorunun basit bir cevabı vardır: iskeleye yanaşan feribotun içine vagon vagon yerleşerek… Van Gölü’nün batı ucundaki bu liman kasabası, demiryolunun bittiği ama yolculuğun bitmediği yerdir. Raylar burada suya varır, vagonlar gemiye biner ve gölün karşı kıyısına, Van’a doğru yola çıkar.

Tatvan’ın hemen üstünde ise Nemrut’un devasa kütlesi durur. Kasaba bir yandan gölün sakin sularına, öbür yandan bu eski volkanın eteklerine yaslanır. Burada yaşayanlar için göl de dağ da gündelik hayatın parçasıdır: sabah iskeleden yükselen feribot düdüğü, akşam gölün üstüne düşen kızıllık… Kış gelip Nemrut’un yamaçları beyaza büründüğünde Tatvan, karlı bir dağın eteğinde mavi bir göle bakan küçük bir resme dönüşür.

Van Gölü, Türkiye’nin en büyük gölüdür ve bildiğimiz göllere pek benzemez. Suyu sodalıdır, köpürür; eskiden kıyıda yaşayanların çamaşırlarını sabunsuz yıkadığı anlatılır. Bu suda yalnızca bir balık, inci kefali yaşayabilir. Ve elbette yıllar önce gölde bir canavar gördüğünü iddia edenler de çıkmıştı… Van Gölü canavarı bir türlü ortaya çıkmadı ama göl, kendi gizemini korumayı pek iyi biliyor.

Kadraj, Tatvan kıyısını, gölün batı ucunu ve Nemrut’un eteklerini alıyor. Raylar, iskele, kasaba gümüşte görünmez belki; ama bir gölün bittiği, bir dağın başladığı o çizgi bütün açıklığıyla orada duruyor. Ve yolculuk, her zaman olduğu gibi, burada da bitmiyor…