Avşa Adası Yüzüğü

Küçük bir adanın kaç bağ taşıyabileceğini hiç düşündünüz mü? Avşa’ya yaz sonunda vardığınızda, yamaçları kaplayan asmaların arasından geçerken bu sorunun cevabının “sandığınızdan çok daha fazla” olduğunu görürsünüz… Marmara’nın güneyindeki bu küçük ada, asırlardır bağlarıyla, üzümüyle ve şarabıyla anılır. Yaz sonu geldiğinde bağ bozumu başlar; sepetler dolar, fıçılar hazırlanır, adanın havasına ekşi tatlı bir koku karışır.

Ada, dağlık komşusu Marmara Adası’nın güneybatısında, ondan çok daha alçak ve yumuşak kıyılarıyla uzanır. İnce kumlu plajlar, sığ ve berrak sular, rüzgârla eğilmiş ağaçlar… Yazın adanın nüfusu kat kat artar; iskele vapurdan inen kalabalıklarla dolar taşar. Vapurdan inenlerin çoğu adaya denize girmek için gelir; ama bağların arasından yürüyüp bir asmanın gölgesinde oturanlar, adanın asıl ruhunu orada bulur. Kışın ise ada bağcılarına ve balıkçılarına geri döner; rüzgârın uğultusu, dalgaların sesi ve mahzenlerde dinlenen fıçıların sessizliği…

Adanın iki köyü, Türkeli ve Yiğitler, onun iki yüzü gibidir; biri iskelesi ve kalabalığıyla, öteki koylarının sakinliğiyle… Avşa’nın kıyılarında yürürken insan, bir adanın büyüklüğünün kilometreyle değil, taşıdığı hayatla ölçüldüğünü düşünür. Ne de olsa bazı adalar küçüktür ama gönülleri geniştir; bir yaz boyunca binlerce misafiri ağırlayıp sonbaharda yine kendi bağlarının başına dönebilen bir ada gibi… Ada küçük olduğu için bir ucundan öbür ucuna yürümek bile mümkündür; yol boyunca bağlar, bahçeler ve ara ara görünen deniz size eşlik eder.

Bu kadraj bağlarla kaplı küçük adayı, Türkeli ve Yiğitler koylarıyla birlikte gümüşe işliyor. Bir yaz akşamı asmaların gölgesinde kalan o sıcaklık, şimdi bir avuç gümüşte saklı…