Akçay & Edremit Körfezi Yüzüğü

“Yetmişinde bile, meselâ, zeytin dikeceksin, / hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil…” der Nazım Hikmet, ‘Yaşamaya Dair’ isimli şiirinde. Peki bir ağacı, gölgesinde hiç oturamayacağını bile bile dikmek nasıl bir inançtır? Edremit Körfezi’nin kıyısında, Kazdağı’nın eteklerinden denize kadar inen zeytinliklere baktığınızda, bu inancın asırlardır bu topraklarda yaşadığını görürsünüz… Dağın yamaçları sanki zeytinden bir etek giymiş gibi körfeze iner; aşağıda deniz, yukarıda çam ormanları, ortada ise gümüşe çalan o uçsuz bucaksız yeşil.

Antik çağın Adramyttion’u, bugünün Edremit’i, asırlardır zeytinin başkentlerinden biri sayılır. Kazdağı’ndan inen serin rüzgârlar ile körfezin ılık havası burada öyle bir denge kurar ki, zeytin ağaçları bu kıyılarda sanki evlerindedir… Bazı ağaçların yaşının yüzyılları bulduğu söylenir; gövdeleri burgu burgu kıvrılmış, dalları gümüş yapraklarla örtülü yaşlı bilgeler gibi. Hasat zamanı geldiğinde yamaçlarda sırıklarla dallar silkelenir, yere serilen örtüler kararmış zeytinlerle dolar; bu, körfezin en eski ve en sabırlı bayramıdır.

Körfezin kıyısındaki Akçay ise dağdan gelen suların denize kavuştuğu yerde kurulmuş bir sahil kasabası. Yazın kalabalık kumsalı, akşamları serinleyen havası ve arkasında yükselen Kazdağı’nın silüetiyle bu kıyıların en sevilen duraklarından biri… Dağla deniz burada öyle yakındır ki, sabah zeytinliklerin arasından yürüyen biri, öğleden sonra kendini körfezin serin sularında bulabilir; doğrusu, pek az kıyı insana bu kadar kısa bir yolda bu kadar çok şey sunar.

Bu kadraj Kazdağı’nın eteğinden körfeze inen zeytinlikleri ve Akçay sahilini gümüşe işliyor. Zeytinin gümüş yaprakları, şimdi kendi toprağının gümüşten haritasıyla buluşuyor; yetmişinde zeytin diken o sabırla…